فیلم Next Goal Wins 2023

داستان این فیلم همهٔ ضرب‌آهنگ‌های لازم را دارد، هرچند گاهی فیلم بی‌جهت پراکنده می‌شود و به شوخی‌های بی‌معنی می‌زند. با وجود کاستی‌ها و خستگی ناشی از شوخی‌های تکراری، «Next Goal Wins» منسجم‌ترین اثر تایکا وایتیتی از زمان «Hunt for the Wilderpeople» به شمار می‌آید. اگر «12 Mighty Orphans» یا «The Shiny Shrimps» را دیده باشید، می‌دانید چه انتظاری باید داشته باشید: وایتیتی همان قالب را این‌بار...

داستان این فیلم همهٔ ضرب‌آهنگ‌های لازم را دارد، هرچند گاهی فیلم بی‌جهت پراکنده می‌شود و به شوخی‌های بی‌معنی می‌زند. با وجود کاستی‌ها و خستگی ناشی از شوخی‌های تکراری، «Next Goal Wins» منسجم‌ترین اثر تایکا وایتیتی از زمان «Hunt for the Wilderpeople» به شمار می‌آید. اگر «12 Mighty Orphans» یا «The Shiny Shrimps» را دیده باشید، می‌دانید چه انتظاری باید داشته باشید: وایتیتی همان قالب را این‌بار روی فوتبال اعمال کرده است. مایکل فاسبندر در نقش توماس رانگن، مربّی بداقبال و کم‌اعتماد به نفس، قرار است تیم رسمآً بدترین تیم جهان—ساموآی آمریکایی—را هدایت کند؛ تیمی که پس از شکست سنگین 31-0 مقابل استرالیا زیر ذره‌بین فدراسیون آمریکاست. بازیکنان گروهی پراکنده، داوطلبانه و آماتور هستند که با مفهومی مثل بازی تیمی، هماهنگی و تمرین بیگانه‌اند و عادت‌های پرمصرفِ رئیس جدیدشان هم نوید تغییر جدی را نمی‌دهد. اما تائویتا (با بازی آوسکار کیتلی) انگیزه می‌دهد و از آن پس اتفاقات، هرچند پیش‌بینی‌پذیر، به‌گونه‌ای جذاب نشان داده می‌شوند؛ تیم کم‌کم درمی‌یابد که شکست دائمی آن‌قدرها هم محتوم نیست. فیلم نگاهی جالب به نگرش‌های پولینزیایی ارائه می‌دهد: مهربانی، انصاف و بردباری برجسته‌اند. برد مهم است اما همه‌چیز نیست؛ ترکیب نهایی تیم و نحوهٔ کنار هم قرار گرفتن آدم‌ها نشان‌دهندهٔ جامعه‌ای است که در طرز تفکر و رفتار، نقاط قوت فراوانی دارد. طنز فیلم عمدتاً از اجرای درخشان کیتلی می‌آید، ولی برخی شوخی‌ها کمی ضعیف و تا حدی کلیشه‌ای به نظر می‌رسند (از منظر خودِ شخصیت‌ها، نه لزوماً آمریکایی‌ها). هرچند بهترین لحظات ممکن است در تریلرها بهتر نمایان شده باشند، فیلم هنوز ارزش یک دیدن را دارد — تماشا از تلویزیون هم کفایت می‌کند. بخش پایانی فیلم تا حدی آن را نجات می‌دهد؛ پیش از آن، «Next Goal Wins» در سطح متوسطی قرار دارد. معمولاً از طنز وایتیتی لذت می‌برم، اما این‌بار شوخی‌ها چندان بامزه نیستند و احساس می‌شود فیلم بین جلب مخاطب فوتبالی و مخاطب عادی گیر کرده و به هیچ‌کدام تعهد کامل نشان نمی‌دهد؛ نه به اندازهٔ کافی کمدی است و نه به اندازهٔ کافی ورزشی. تا زمانی که به سکانس تخته‌سفید با صورتک خندان می‌رسیم، بسیاری از لحظات برایم بی‌نمک و تا حدی آزاردهنده بودند؛ طنزهای پیش از آن اغلب تحمیلی به نظر می‌آمدند و تنها بخش‌هایی که خنده‌ای از من گرفت، مربوط به شوخی‌های دربارهٔ مردان سفیدپوست بود. مایکل فاسبندر تا آن نقطه عملکرد چندان قوی‌ای نداشت. خوشبختانه پایان‌بندی حال‌وهوای خوبی دارد و داستان را جمع‌وجور می‌کند، تا حدی که امتیاز فیلم را بالا می‌برد. فاسبندر در بهترین حالت متوسط است؛ شاید لیام نیسون بازیگر مناسب‌تری می‌بود، به‌خصوص که در فیلم به نقش گذشتهٔ او هم اشاره‌ای می‌شود. در کنار بازیگر اصلی، دیگر بازیگران مثل آوسکار کیتلی، کایمانا و دیوید فین عملکرد قابل‌قبولی دارند. فیلم تا حدی شبیه تلاش برای بازپیمایی مسیری است که سریال‌هایی مانند «Ted Lasso» باز کرده‌اند؛ اگرچه آن سریال در این مقایسه بهتر عمل می‌کند. مقایسهٔ فیلم با «Bend It Like Beckham» هم تا حدی قابل درک است، اما شاید کمی زیاد جذبه‌گیری باشد.