فیلم Moffie 2019

اگرچه دیالوگ‌های زیادی ندارد، شاید هیلتون پلسر بیشترین تأثیر را در این فیلم بگذارد، در نقش متنفر و متعصبِ «گروهبان برند» که در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ مسئول گروهی از سربازان وظیفه در آفریقای جنوبی است. هر پسر سفیدپوستی بالای ۱۸ سال مجبور به انجام خدمت سربازی بود و بنابراین ترکیبی از افراد فکور و خشن در این اردوگاه آموزشی جمع می‌شوند، جایی که این مرد...

اگرچه دیالوگ‌های زیادی ندارد، شاید هیلتون پلسر بیشترین تأثیر را در این فیلم بگذارد، در نقش متنفر و متعصبِ «گروهبان برند» که در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ مسئول گروهی از سربازان وظیفه در آفریقای جنوبی است. هر پسر سفیدپوستی بالای ۱۸ سال مجبور به انجام خدمت سربازی بود و بنابراین ترکیبی از افراد فکور و خشن در این اردوگاه آموزشی جمع می‌شوند، جایی که این مرد با چوبِ آهنین حکومت می‌کند. «نیکلاس» (کای لوک برامر) یکی از این مردان است؛ آدمی کوچک‌تر و مهربان‌تر که رازی دارد و باید به هر قیمت آن را حفظ کند. در ابتدا او برای سازگار کردن طبیعت درونی خود با آموزش‌های بی‌رحمانهٔ ارتشی که برای حفظ حکومتش در واپسین تلاش‌ها بود، دچار کشمکش می‌شود؛ اما می‌داند که شکست فقط وضع را برای او و خانواده‌اش بدتر خواهد کرد، به‌ویژه که «راه‌حل» برای آن‌ دشمنان رنگین‌پوست، تیر خلاص بود، در حالی که «راه‌حل» برای مردانِ «فاسد» مانند او کاملاً متفاوت بود. با افزایش تدریجی خطرِ افشا و انتقال او به مرز آنگولا که گلوله‌ها واقعی بودند، کنترل گرایش جنسی‌اش برایش دشوارتر می‌شود. تماشای فیلم در برخی لحظات واقعاً ناراحت‌کننده است، چون با شدت ترکیبی از وحشیگری و بی‌رحمی را با تقریباً همه اشکال ممکنِ تبعیض درآمیخته است. پلسر با اینکه کم‌گو است اما حضورش پرقدرت و تأثیرگذار است، و برامر نقشِ کسی را که در معرض دید پنهان شده به‌خوبی ایفا می‌کند؛ شخصیتی که آسیب‌پذیری‌اش ملموس است و دائماً میان فضایی سمی از ترس و زورگویی روی لبهٔ تیغ قدم برمی‌دارد. شاید به‌خاطر ترکیب قابل‌باورِ مسائل جنسیت، سیاست، نژادپرستی و حتی ردّی از رمانس است که این فیلم به‌قدری تأثیرگذار است؛ همراه با دیالوگ‌های موجز و زمخت، اثری چندوجهی و برانگیزانندهٔ فکر ارائه می‌دهد.