فیلم Willow 1988

واریک دیویس در نقش قهرمان داستان که مأموریت حفاظت از نوزادی است که قرار است سلطه‌ی شِریرانه ملکهٔ باوموردا (جین مارش) را پایان دهد، بازی بسیار خوبی دارد. طبق پیشگویی، این کودک سرنوشت‌ساز خواهد بود و نگه‌داشتن او از دست ملکه کاری خطرناک و دشوار است. اهالی شهر وقتی به راه‌پایان می‌رسند او را رها می‌کنند، اما او موفق می‌شود مَد‌مارتیگان (وال کیلمر) را که...

واریک دیویس در نقش قهرمان داستان که مأموریت حفاظت از نوزادی است که قرار است سلطه‌ی شِریرانه ملکهٔ باوموردا (جین مارش) را پایان دهد، بازی بسیار خوبی دارد. طبق پیشگویی، این کودک سرنوشت‌ساز خواهد بود و نگه‌داشتن او از دست ملکه کاری خطرناک و دشوار است. اهالی شهر وقتی به راه‌پایان می‌رسند او را رها می‌کنند، اما او موفق می‌شود مَد‌مارتیگان (وال کیلمر) را که در قفس زندانی و رها شده بود نجات دهد. تعقیب‌شدگان توسط دختر جنگ‌ور ملکه، سورشا (جوان واللی)، و سردستهٔ او کیل (پت روچ)، زمینه‌ساز یک ماجرای بزرگ و پرجنب‌وجوش می‌شود که از جلوه‌های ویژهٔ الهام‌بخش، داستانی محکم و شخصیت‌پردازی‌های درگیرکننده برخوردار است و یک جدال سنتی میان خوبی و بدی را ارائه می‌دهد. وال کیلمر در فرم خوبی است؛ نقش او فرصت نمایش شوخ‌طبعی و لحظات پرتحرک را می‌دهد و سرانجامی جادویی در انتظار است. رؤیهٔ خلاقانهٔ ران هاوارد و جرج لوکاس در این اثر موثر بوده و عکس‌برداری و سکانس‌های اکشن نیز خوب کار شده‌اند؛ هرچند داستان تا حدی آشنایی و تأثیرپذیری از آثار دیگر دارد، باز هم به‌عنوان یک نبرد نوعِ داوود و جالوت، همراه با بازی‌های پشتیبان قوی و چهره‌های آشنا، از دیدنی‌های سینمای خیال‌پردازانه است و با گذر زمان جذاب‌تر می‌شود. این فیلم در مجموع نه بد است و نه عالی. هرچند لوکاس در نگارش فیلمنامه نقش داشته و هاوارد کارگردانی محکم انجام داده، فیلمنامه می‌توانست منسجم‌تر باشد؛ داستان خنده‌دار و لحظات خوبی دارد اما پر از کلیشه‌ها و جزئیات نامأنوس است که گاهی شک‌برانگیز می‌شود. واریک دیویس گرچه بازی‌ای در خور جایزه ارائه نمی‌دهد، اما با وجود جوانی و کم‌تجربگی، استعداد و جدیت خود را نشان می‌دهد و از این فرصت خوب بهترین استفاده را کرده است. وال کیلمر باوجود شهرتش، چالش چندانی در نقش ندارد، در حالی که جوان واللی و جین مارش نقش‌های گیرایی ارائه می‌دهند. از نظر فنی، فیلم از صحنه‌آرایی و طراحی لباس بسیار خوب و از موسیقی‌ای بهره‌مند است که هنرمندانه ساخته شده اما چندان درخشان و فراموش‌نشدنی نیست. جلوه‌های ویژه در بیشتر موارد قدیمی به‌نظر می‌رسند اما کارآمدند. مشکل اصلی این است که برای فیلمی در ژانر فانتزی، کمی از «جادو»ی لازم کم دارد؛ داستان هم گاهی پیچیده است، ولی ریتم تند اثر تا حد زیادی این نقص را جبران می‌کند. در نگاه نخست فیلم «ویلوی» فیلمی کم‌روغن اما دوست‌داشتنی با لحظاتی سرگرم‌کننده به‌نظر می‌رسد، هرچند به‌دلیل سطوحی از کلیشه و کم‌عمقی شاید تجربهٔ تماشای مکرر را توجیه نکند. پرداخت داستان و توسعهٔ شخصیت‌ها در برخی نقاط ضعیف عمل می‌کند و تجربهٔ کاملاً همه‌جانبه یا جادویی‌ای که انتظار می‌رود را ایجاد نمی‌کند. با اینکه فیلم به اثری کلاسیکِ کیلت تبدیل شد، در نهایت بخش زیادی از آن را می‌توان «کمی سانتی‌مانتال و به‌جایی از لحاظ عمق» دانست. سریال تلویزیونیِ مبتنی بر فیلم هم نتوانست جوهرهٔ اثر اصلی را بگیرد و پس از یک فصل لغو شد. در مجموع، فیلم و سریال هر دو تأثیر ماندگاری بر جای نمی‌گذارند؛ «ویلوی» نقاط قوت و لحظات لذت‌بخش دارد، اما برای توصیهٔ قاطع به تماشاگرانی که دنبال تجربه‌ای کاملاً تسخیرکننده و خاطره‌انگیز هستند، کفایت نمی‌کند.