فیلم The Golden Compass 2007

رمان‌های فیلیپ پولمن همیشه تیره و پیچیده‌اند و وقتی هرکدام را جداگانه ببینید، لزوماً چندان روشن یا قابل‌فهم نیستند؛ بنابراین اقتباسِ آنها برای پردهٔ سینما یا تلویزیون کار سختی بود. داستان این فیلم حول شخصیت جوان «لیرا» (داکوتا بلو ریچاردز) می‌چرخد که نقشه‌چینی‌های شیطانی «مجیستریوم» را می‌شنود؛ نقشه‌هایی که می‌تواند جان چند کودک — و دمون‌هایی که با آنها پیوند دارند — را به خطر...

رمان‌های فیلیپ پولمن همیشه تیره و پیچیده‌اند و وقتی هرکدام را جداگانه ببینید، لزوماً چندان روشن یا قابل‌فهم نیستند؛ بنابراین اقتباسِ آنها برای پردهٔ سینما یا تلویزیون کار سختی بود. داستان این فیلم حول شخصیت جوان «لیرا» (داکوتا بلو ریچاردز) می‌چرخد که نقشه‌چینی‌های شیطانی «مجیستریوم» را می‌شنود؛ نقشه‌هایی که می‌تواند جان چند کودک — و دمون‌هایی که با آنها پیوند دارند — را به خطر بیندازد. لیرا که مصمم به جلوگیری از این توطئه است، به آرکتیک یخ‌زده می‌رود، با «اسکورزبی» (سم الیوت) روبه‌رو می‌شود و به پادشاه رانده‌شدهٔ خرس‌های قطبی، «آیورک برنیسون»، کمک می‌کند تا قلمرو خود را پس بگیرد. در پایان همه به یک محل مخفی و شدیداً محافظت‌شده می‌رسند که لیرا امیدوار است بتواند کودکان را از آزمایش‌ها نجات دهد. کارگردان کریس وایتز روی کاغذ بازیگران قدرتمندی گرد هم آورده، اما در عمل آنها کمکی به داستانی که هر چه جلوتر می‌رود بیشتر بی‌روح می‌شود، نمی‌کنند. فیلم سرشار از جلوه‌های بصری خلاقانه و چشم‌گیر است، اما به‌طرزی چشم‌گیر از شخصیت‌پردازی جذاب تهی است. ریچاردز عملکرد قابل‌قبولی دارد — با توجه به اینکه احتمالاً بخش زیادی از بازی او مقابل پردهٔ آبی بوده، کارش خوب از آب درآمده — اما دنیل کریگ آن‌قدر کم‌حضور است که تأثیر چندانی برجای نمی‌گذارد و «خانم کولتر» (نیکول کیدمن) هم آن‌قدر در فیلم به‌کار گرفته نشده که تهدیدآمیز باشد. ماجراها به‌خوبی ترتیب داده شده‌اند، اما خیلی اپیزودیک‌اند و داستان را به‌خوبی به هم نمی‌پیوندند؛ پایانی هم دارد که آشکارا نشان می‌دهد این اثر بخشی از یک مجموعه است و قرار است در دنباله ادامه یابد—اگر دینامیک ادامهٔ داستان چندان واضح باشد. فیلم تا حدی پرحرف هم هست و شیوهٔ روایت وایتز باعث شده همه‌چیز کمی خشک و کسل‌کننده شود. با این حال از نظر بصری جذاب و دیدنی است.