فیلم Rosemary’s Baby 1968

من هرگز میا فارو را بازیگری چندوجهی ندانسته‌ام، اما در این داستان مهیج دربارهٔ دست‌کاری شیطانی بی‌گمان بهترین بازی دورانِ کاری‌اش را ارائه می‌دهد. «رزمیری» با «گای» (جان کازاوتس) ازدواج کرده و آنها در یکی از آن ساختمان‌های زیبا با چشم‌انداز پارک مرکزی نیویورک زندگی می‌کنند. همسایگان‌شان کمی عجیب و غریب‌اند، به خصوص «مینی» (روت گوردون در نقش کم و بیش کامل) و «رومن» (سیدنی...

من هرگز میا فارو را بازیگری چندوجهی ندانسته‌ام، اما در این داستان مهیج دربارهٔ دست‌کاری شیطانی بی‌گمان بهترین بازی دورانِ کاری‌اش را ارائه می‌دهد. «رزمیری» با «گای» (جان کازاوتس) ازدواج کرده و آنها در یکی از آن ساختمان‌های زیبا با چشم‌انداز پارک مرکزی نیویورک زندگی می‌کنند. همسایگان‌شان کمی عجیب و غریب‌اند، به خصوص «مینی» (روت گوردون در نقش کم و بیش کامل) و «رومن» (سیدنی بلک‌مر) که وقتی به نظر می‌رسد بارداری در راه است، توجه‌شان به این زوج بیش‌تر می‌شود. به‌تدریج او مظنون می‌شود که نه تنها بارداری‌اش، بلکه رابطهٔ زناشویی‌اش هم در وضعیتی غیرعادی قرار دارد؛ دوستان و نزدیکان پیشینش را کمتر می‌بیند و کم‌کم بیش‌تر شبیه زندانی در آپارتمان خود می‌شود. او روزبه‌روز پارانوییدتر، گیج‌تر و از همسری که ظاهراً بی‌تفاوت است و با نزدیک شدن زمان وضع حمل اجازه می‌دهد دیگران دخالت کنند، عصبانی‌تر می‌شود. این فیلم، نیز، نمونهٔ برترِ رومَن پولانسکی است که موفق می‌شود تهدیدآمیز و اجبارآور را با جنبه‌های مذهبیِ داستان تلفیق کند؛ قصه‌ای که هم وحشت و اضطراب را منتقل می‌کند و هم ارزش‌های اجتماعی پذیرفته‌شده دربارهٔ ایمان و اعتماد را به پرسش می‌کشد. فضای فیلم عمداً نزدیک و خفه‌کننده است و آپارتمان کوچک آن به‌سرعت تبدیل به سلولی می‌شود که زن ساکن آن اصلاً بر سرنوشت خود تسلط ندارد — هر سو که برمی‌گردد بن‌بستی را می‌بیند — و با استفادهٔ حساب‌شده از موسیقی کریستوفر کومِدا که گاه هم‌پای برنارد هرمان است، با داستانی از ترس ملموس روبه‌رو می‌شویم که روی پردهٔ بزرگ بسیار تأثیرگذار است. هیجان‌انگیز و در لحظاتی واقعاً ترسناک، این فیلم از بهترین‌های این ژانر است.