فیلم Tokyo Story 1953

فیلمی ضروری، همان‌طور که سبزیجات ضروری‌اند. یک پیرزن و پیرمرد روستای کوچکِ ماهی‌گیری‌شان را ترک می‌کنند تا برای دیدار فرزندان و نوه‌هایشان به توکیو بروند. با یک نهار کوچک بسته‌بندی‌شده و منظّم‌ترین چمدانی که تا به حال دیده‌اید، سوار قطار شده و به سمت کلان‌شهر حرکت می‌کنند. وقتی می‌رسند درمی‌یابند که گرچه پذیرفته شده‌اند، پسرشان «Koichi» (Sô Yamamura) پزشک اطفال و خواهرش «Shige» (Haruko...

فیلمی ضروری، همان‌طور که سبزیجات ضروری‌اند. یک پیرزن و پیرمرد روستای کوچکِ ماهی‌گیری‌شان را ترک می‌کنند تا برای دیدار فرزندان و نوه‌هایشان به توکیو بروند. با یک نهار کوچک بسته‌بندی‌شده و منظّم‌ترین چمدانی که تا به حال دیده‌اید، سوار قطار شده و به سمت کلان‌شهر حرکت می‌کنند. وقتی می‌رسند درمی‌یابند که گرچه پذیرفته شده‌اند، پسرشان «Koichi» (Sô Yamamura) پزشک اطفال و خواهرش «Shige» (Haruko Sugimura) آرایشگر، چنان درگیر زندگی خود هستند که کم‌تر وقتی برای والدین می‌گذارند. در جامعه‌ای که وظیفه‌مداری حرف اول را می‌زند، فیلم به شکلی نشان می‌دهد که چگونه این زوج سالمند بی‌ملاحظه اما هرگز سنگدلانه، از این سو به آن سو دست‌به‌دست می‌شوند: از ملاقات‌ها گرفته تا یک آبگرم پر از جوانان، و در نهایت به سرپرستی عروس بیوه‌شان «Noriko» (Setsuko Hara) سپرده می‌شوند که برای مراقبت و سرگرم‌کردن آنها وقت می‌گذارد. فیلم با آرامش پیش می‌رود. اجرای لطیف و دقیق بازیگران مسن بسیار دلپذیر است، به‌ویژه وقتی «Shukichi» (Chishû Ryû) برای نوشیدن ساکی با دوستانش دور هم جمع می‌شود؛ و «Tomi» (Chieko Higashiyama) در نقش همسری بردبار و مهربان فوق‌العاده است — استقامتی که هم دلنشین و هم قابل تحسین است. همه‌چیز در شکلی غم‌انگیز اما تأثیرگذار به اوج می‌رسد؛ حضور کوتاه پسر دیگرشان «Keiso» (Shirô Ôsaka) به پایانی می‌انجامد که هم مایوس‌کننده و هم به طرز عجیبی برازنده است. این فیلم نگاهی زیبا و استادانه به تغییرات در پویایی خانواده و اولویت‌هاست، و از همه مهم‌تر، تذکری دربارهٔ غفلت از ارزشِ کسانی که در کنارمان‌اند.