فیلم The Brothers Grimm 2005

آیا ۱۰ ستاره می‌ارزد؟ نه، اما من این را به‌صورت یک تصمیم آری یا نه می‌بینم و به نظرم آری است. بنابراین—یک توضیح کوتاه. من واقعاً این فیلم را دوست داشتم و می‌پذیرم که در اقلیت هستم. حال و هوای کمدی ترِی گیلیام و آن جلوه‌های «سفر اسیدی» گیلیام را دارد... و حتی در بدترین لحظاتش هم هنوز کاملاً سرگرم‌کننده و لذتبخش است. قبلاً کسی اشاره...

آیا ۱۰ ستاره می‌ارزد؟ نه، اما من این را به‌صورت یک تصمیم آری یا نه می‌بینم و به نظرم آری است. بنابراین—یک توضیح کوتاه. من واقعاً این فیلم را دوست داشتم و می‌پذیرم که در اقلیت هستم. حال و هوای کمدی ترِی گیلیام و آن جلوه‌های «سفر اسیدی» گیلیام را دارد... و حتی در بدترین لحظاتش هم هنوز کاملاً سرگرم‌کننده و لذتبخش است. قبلاً کسی اشاره کرده بود به کار با زوایای باز و بله، فیلم پر از کلوز‌آپ‌هایی با لنز واید است که فقط کسانی از آن لذت می‌برند که در جوانی فکر می‌کردند می‌توانند از هانتر اس. تامپسون هم جلو بزنند—اگر منظوری که می‌گویم را می‌فهمید، منظورم را می‌فهمید. تنها ضعف واقعی این است که دیمون چندان در نقش خود جا نمی‌افتد و به نظر نمی‌رسد چندان مناسب فیلم‌های گیلیام باشد... ولی به‌طرز غافلگیرکننده‌ای لجر کاملاً در آن دنیا جا می‌افتد و این حس را می‌گیرید که او از بازی در این نقش به همان اندازه که شما از تماشای بازی‌اش لذت می‌برید، لذت برده است. گه‌گاه هم یک جوک یا شوخی تصویری می‌بینید که یادآور این است: آره، گیلیام که در مِنتی پایثون نبود؟ چیزهایی هست که انگار از برنامه‌های Flying Circus بیرون کشیده شده‌اند؛ تا جایی که نمی‌توانی جلویت را بگیری و فکر نکنی آیا او بعضی دیالوگ‌ها و شوخی‌های بدنی را از اریک ایدل یا گراهام چپمن الهام گرفته بوده؟ این فیلمِ گیلیام است، ساخته‌شده برای بزرگسالان، با خشونت کارتونی وارنه برادرز. سورئال و لذت‌بخش است و شاید طبع شما نباشد، اما من عاشقش شدم. --- از آنجا که فیلمی از تِری گیلیام است، طبیعتاً کمی عجیب و غریب خواهد بود—اما ایده اینکه اسطوره‌ای مثل برادران گریم درواقع شیاد بوده‌اند، ایده‌ی خوش‌ساختی است. چند ستاره‌ی مطرح گرد هم آمده‌اند و باید کار درخشانی می‌ساختند. اما خب—این‌طور نشده. به‌جای آنکه شاهد شوخی‌ها و گرم‌گرفتن‌های دوستانه‌ای باشیم که در آن شیادها ساده‌لوحان را فریب می‌دهند، «جیک» (هیث لجر) و «ویل» (مت دیمون) را در دهکده‌ای می‌بینیم که همه‌ی بچه‌ها ناپدید شده‌اند. مقام محلی، «ژنرال دلا­tومب» (جاناتان پرایس)، از حقه‌ی آن‌ها خبردار می‌شود و تصمیم می‌گیرد وقت آن است که ارزش خود را ثابت کنند. کجایند فرزندان؟ برای نجات جانشان، این دو نفر ناتوان مجبورند با دشمنی واقعی و شگفت‌انگیز به‌نام «ملکه آینه» (مونیکا بلوچی که کم به کار گرفته شده) روبه‌رو شوند که می‌خواهد جهان را تصاحب کند. از آن‌چه پس از آن رخ می‌دهد، سلسله‌ای از ماجراهای معمولِ سبک گیلیام است که از پس‌زمینه‌ای قرون وسطایی برای تقویت طنزِ نزدیک به اسلپ‌استیک خواهر و برادرها در تلاش برای نجات خود استفاده می‌کند. گاهی بسیار بامزه است و پارودی‌های لذت‌بخشی از افسانه‌های شناخته‌شده ارائه می‌دهد و فیلمنامه در طول راه چند تیکه‌ی سرگرم‌کننده هم دارد، اما به‌نظر نمی‌رسد دقیقاً بداند برای چه گروهی ساخته شده است. بخش‌هایی از تاریکی و شرِ سنتی در آن هست—اما به‌اندازه‌ی کافی نیست. انگار می‌خواسته ترسناک باشد اما جرأت نکرده (شاید برای گرفتن درجه سنی بالاتر سازش کرده‌اند؟). در نتیجه بین دو دسته معلق می‌ماند و حاصل کاری نیم‌پز و طولانی‌تر از حد لازم و کمی تکراری است؛ سلسله‌ای از موقعیت‌هایی که از چاله به چاه می‌افتند و حتی لجرِ جذاب هم نمی‌تواند آن را برای دو ساعت بکشد. دیمون واقعاً چیز زیادی اضافه نمی‌کند و پرایس در نقش‌های کوتاهش بازی‌ای اغراق‌آمیز ارائه می‌دهد. اگر با آثار برادران آشنا باشید، بسیاری از بخش‌ها بیشتر معنا پیدا می‌کند و برخی مشاهده‌ها درباره خرافات و جامعه‌ای که قشر دهقانی و اشراف در آن زندگی می‌کردند بُرنده و بامزه است، اما اغلب در دریایی از متوسط بودن گم می‌شود.