فیلم The Prince and the Pauper 1937

بالاخره هنری هشتم صاحب پسر محبوبش می‌شود — شاهزاده ادوارد را که به هر قیمتی از او محافظت می‌کند. اما هیچ دیوار و نگهبانی مانع نفوذ پسربچه‌ی سرگردان، تام کَنتی، به اتاق شاه نمی‌شود. دو پسر با هم صحبت می‌کنند و برای تفریح تصمیم می‌گیرند لباس‌های هم را عوض کنند، چون همان شب شاه جشنی به‌راستی پرزرق‌وبرق برگزار می‌کند. وقتی نقش‌ها جابه‌جا می‌شود، پسر اشتباهی...

بالاخره هنری هشتم صاحب پسر محبوبش می‌شود — شاهزاده ادوارد را که به هر قیمتی از او محافظت می‌کند. اما هیچ دیوار و نگهبانی مانع نفوذ پسربچه‌ی سرگردان، تام کَنتی، به اتاق شاه نمی‌شود. دو پسر با هم صحبت می‌کنند و برای تفریح تصمیم می‌گیرند لباس‌های هم را عوض کنند، چون همان شب شاه جشنی به‌راستی پرزرق‌وبرق برگزار می‌کند. وقتی نقش‌ها جابه‌جا می‌شود، پسر اشتباهی قربانی نگهبانان شده و بیرون انداخته می‌شود و تام فرصت پوشیدن لباس‌های تجملی را پیدا می‌کند. با وجود این‌که مرتب اصرار می‌کند که شاهزاده نیست، هیچ‌کس — حتی پدر نحیف و بیمار او (مونتاگو لاو) — حرفش را باور نمی‌کند؛ موضوعی که هرتفورد (کلود رِینز) از آن به‌خوبی سوءاستفاده می‌کند، مخصوصاً وقتی شاه می‌میرد و او خود را به مقام نگهبان اعظم می‌رساند. اگر تام فکر می‌کند اوضاع بد است، منتظر بمانید تا ببینید شاهزاده واقعی با چه وضعیتی دست‌وپنجه نرم می‌کند: در لباس پاره و در حالی که هویت واقعی‌اش را فریاد می‌زند، همه او را دیوانه فرض می‌کنند. وقتی نزدیک است مورد ضرب‌وشتم قرار بگیرد، یک سرباز ماجراجو، مایلز هندون (اَرول فلین)، او را نجات می‌دهد و زیر بال خود می‌گیرد. در ابتدا هندون هم چندان به داستانِ سلطنتی بودن باور ندارد، ولی به‌تدریج قانع می‌شود و این دو باید راهی پیدا کنند تا جلوی تاج‌گذاری پسر اشتباه را بگیرند؛ قبل از آن‌که هِرتفورد سر دوک نورفک (هنری استفنسون) را بزند و قدرت را در دست بگیرد. آن‌ها در طول راه ماجراهای متعددی را تجربه می‌کنند و پسر درمی‌یابد برخی بی‌عدالتی‌های مملکتش را و قسم می‌خورد که اگر روزی پادشاه شود، پادشاه بهتری خواهد بود. فلین در اینجا خوش‌درخشیده، اما واقعاً نمایش را دوقلوهای موچ می‌دزدند — رابرت نقش شاهزاده و بیلی نقش گدا را ایفا می‌کنند و از بازی در این نقش‌ها به‌وضوح لذت می‌برند؛ نقش‌هایی که احتمالاً هر پسری در رویای خود می‌دید. اریک پورتمن و آلن هیل هم گه‌گاه ظاهر می‌شوند و نکته‌ی دلپذیر این است که هیچ خط عاشقانه‌ای مزاحم هیجان، حقه‌بازی و سرگرمیِ فیلم نشده است. به‌نظرم این یکی از داستان‌های بهتر مارک تواین است و این نسخه بهترین تبدیل آن به پرده‌ی نقره‌ای است.