فیلم Annie Hall 1977

یکی از نمادین‌ترین فیلم‌های وودی آلن؛ بامزه و تا حدی باورپذیر، اما من انتظار چیز دیگری داشتم. این کمدی-رمانتیک مکالمه‌محور با بازی وودی آلن و دایان کیتون پیوسته خنده‌دار است. داستان دربارهٔ آلوی، کمدین نوروتیک دوبار طلاق‌گرفته‌ای در نیویورک است که دربارهٔ زندگی و رابطه‌اش با آنی هال پراکنده‌فکر (دایان کیتون) نگاه خودش را بازگو می‌کند. فیلم از تکنیک‌هایی استفاده می‌کند که در زمان اکران (۱۹۷۷)...

یکی از نمادین‌ترین فیلم‌های وودی آلن؛ بامزه و تا حدی باورپذیر، اما من انتظار چیز دیگری داشتم. این کمدی-رمانتیک مکالمه‌محور با بازی وودی آلن و دایان کیتون پیوسته خنده‌دار است. داستان دربارهٔ آلوی، کمدین نوروتیک دوبار طلاق‌گرفته‌ای در نیویورک است که دربارهٔ زندگی و رابطه‌اش با آنی هال پراکنده‌فکر (دایان کیتون) نگاه خودش را بازگو می‌کند. فیلم از تکنیک‌هایی استفاده می‌کند که در زمان اکران (۱۹۷۷) احتمالاً نوآورانه بودند؛ مثلاً حضور نامحسوس ذات آنی در حالی که بدنش کنار آلوی در تخت است. رویکرد مبتنی بر دیالوگ تازگی دارد و شکستن «چهارمین دیوار» توسط آلوی گاهی بسیار بامزه است. پرداختن به فضاسازی میانهٔ دههٔ ۷۰، از جمله تابلوها و پوسترهای آن دوران، نیز جذاب است. فیلم ۹۳ دقیقه است و در نیویورک، لانگ آیلند و اطراف لس‌آنجلس فیلم‌برداری شده است. امتیاز کلی: B. نقطهٔ قوت فیلم سادگیِ ظاهری و جلوهٔ تقریباً مستقل آن است: هیچ جلوهٔ بصری پیچیده‌ای ندارد، عکس‌برداری عملکردی و نورپردازی مناسب است، لوکیشن‌ها و فضای صحنه‌ها واقع‌گرایانه و ساده‌اند و بازیگران ظاهراً بیش‌ از حد «شخصیت‌سازی» نمی‌کنند و نوعی خودِ طبیعی را نشان می‌دهند. زوج بازیگر مرکزی با شیمی منحصربه‌فردی که گاه روشن و خاموش می‌شود، نود دقیقهٔ جذاب و دلپذیری می‌سازند که در بسیاری از اتاق‌های خواب حسِ واقعی بودن دارد. اما فیلم خالی از اشکال نیست. گاهی دیالوگ‌ها پرحرفی می‌کنند و به شوخی‌ها و ارجاع‌های درون‌گروهی یک یا دو بار بیش از حد متکی می‌شود. محوریت بیش از حد بحث‌های جنسی نیز برای بعضی تماشاگران خسته‌کننده می‌شود؛ مثل کسانی که همیشه دربارهٔ یک موضوع ثابت صحبت می‌کنند و نمی‌توانند موضوع را عوض کنند. طنز آلن هم خوشایند همه نیست؛ گروهی آن را مبتکر و ساده و درخشان می‌دانند و عده‌ای دیگر آن را بی‌مزه، بی‌ذوق یا حتی گاهی توهین‌آمیز می‌دانند. در مراسم اسکار ۱۹۷۷ فیلم جوایز مهمی برد؛ بسیاری معتقدند دایان کیتون شایستهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن بود و فیلمنامهٔ اوریجینال نیز مستحق تقدیر بود. اما کسب اسکار بهترین کارگردانی برای آلن و بردن جایزهٔ بهترین فیلم در رقابت با فیلمی مانند «جنگ ستارگان» برای بعضی قابل فهم نیست و بحث‌برانگیز بوده است. در نهایت، آیا فیلم ارزش تماشا دارد؟ جواب سلیقه‌ای است: طرفداران کمدی-رمانتیک‌های دیالوگ‌محور احتمالاً از آن لذت می‌برند، اما بقیه ممکن است احساس کنند از دست دادن این فیلم چیز زیادی را از دست ندادن نیست.