فیلم Bloodsport 1988

«به من گفتی از هر تاکتیکی که مؤثر است استفاده کنم، هرگز خودت را به یک سبک محدود نکن و ذهن باز داشته باش!» «بلاداسپورت» به کارگردانی نیوت آرنولد و با فیلمنامهٔ کریستوفر کاسبی، مل فریدمن و شلدون لتیچ ساخته شده؛ با بازی ژان-کلود ون دام، دونالد گیب، لیا آیرز، نورمن برتون، فارست ویتاکر و بولو یئونگ. موسیقی اثر از پل هرتزوگ و فیلم‌برداری از دیوید...

«به من گفتی از هر تاکتیکی که مؤثر است استفاده کنم، هرگز خودت را به یک سبک محدود نکن و ذهن باز داشته باش!» «بلاداسپورت» به کارگردانی نیوت آرنولد و با فیلمنامهٔ کریستوفر کاسبی، مل فریدمن و شلدون لتیچ ساخته شده؛ با بازی ژان-کلود ون دام، دونالد گیب، لیا آیرز، نورمن برتون، فارست ویتاکر و بولو یئونگ. موسیقی اثر از پل هرتزوگ و فیلم‌برداری از دیوید ورت است. این فیلم از آن آثارِ اولیه‌ای است که ون دام را به ستاره تبدیل کرد؛ او در نقش رزمی‌کار واقعیِ فرانک داکس ظاهر می‌شود. داکس در رقابت معروف کومیت در هنگ‌کنگ شرکت می‌کند؛ رقابتی بی‌رحم که او باید بر موانع مختلف غلبه کند تا به اهدافش برسد. همان‌طور که در فیلم‌های اکشنِ ون دامِ اواخر دههٔ ۸۰ و اوایل ۹۰ انتظار می‌رود، باید آمادهٔ بازی‌هایی باشیم که در بهترین حالت متوسط‌اند و داستانی نسبتاً نازک دارند. خط داستانی مسیر آشنایی را طی می‌کند: شخصیت اصلی می‌خواهد بر سختی‌ها غلبه کند، برنامهٔ تمرینی طاقت‌فرسا می‌گذراند، دوستان و دشمنانی پیدا می‌کند، صحنه‌های رزمی چشم‌گیر ارائه می‌شود و در نهایت به مبارزه‌ای تعیین‌کننده برای عدالت، انتقام یا افتخار می‌انجامد. جدای از مهارت‌های رزمی بسیار خوب ون دام و دیگر مبارزان، از نظر ساختِ هنری چیز زیادی برای تحسین وجود ندارد. اما طرفداران این دست آثار—که من هم جزو آن‌ها هستم—اهمیتی به این مسئله نمی‌دهند، چون فیلم همان چیزی را ارائه می‌دهد که انتظارش را داریم: آکروباتیک و هماهنگی مبارزات عالی، تدوین جذاب بخش کومیت، یک ضدقهرمان منفور که سزاوار شکست خوردن است و البته مقدار زیادی ضربه‌پراکنی ون دام تا به یک پایان پیروزمندانه برسیم. هرچند فیلم ادعا می‌کند بر پایهٔ واقعیاتی از زندگی فرانک داکس است، این ادعا در طول سال‌ها مورد سؤال قرار گرفته؛ بهتر است آن را به‌عنوان یک فیلم رزمی پرانرژی ببینید تا یک اثر نیمه‌زندگینامه‌ای. امتیاز: ۷ از ۱۰. *** در نقد فیلم‌های ژان-کلود ون دام اغلب سخت‌گیر بوده‌ام؛ و با اینکه او خیلی از من بزرگ‌تر است، حس می‌کنم هنوز می‌تواند مرا لگد کند—پس شاید بهتر است کمی نرم‌تر برخورد کنم. صادقانه بگویم، این فیلم نسبتاً دیدنی است. اشتباه نکنید، اثرِ درخشان و پیچیده‌ای مثل «چایناتاون» نیست، اما چه اهمیتی دارد؛ فیلمی سرگرم‌کننده است که همهٔ کلیشه‌های ژانر رزمی را نشان می‌دهد و طوری این کار را انجام می‌دهد که می‌دانید بعدها هم از آن الگو برداشته خواهد شد، حتی اگر خودِ فیلم تا حدی شبیهِ نسخه‌ای از «اِنتر دِ درَگون» باشد اما بدون آن ظرافت‌های هنری. خلاصه اینکه با فیلمی پُر از کلیشه‌های خونین و در عین حال خوش‌تماشا مواجه‌اید که تا حد زیادی—به معنای خیلی مبهم—بر اساس داستانی «نیمه‌واقعی» ساخته شده؛ داستانی که یک نفر ادعا کرده رخ داده اما هیچ‌گاه به‌طور جدی تأیید نشده. پس راحت بنشینید و پاپ‌کُرن آماده کنید؛ از این فیلم خوشتان خواهد آمد.