فیلم An Innocent Man 1989

این ویرجیل کین است؛ حتی «لون رنجر» در مقابلش حرفی برای گفتن ندارد. جیمز رین‌وود (تام سلک) آدمی شرافتمند است: همسری عاشق دارد و در شغل رؤیایی‌ای کار می‌کند که انگار بدون او دوام نمی‌آورد. زندگی‌اش عالی است — تا زمانی که دو پلیس فاسد اشتباهی مرتکب می‌شوند و با این تصور که خانه‌اش محل یک معاملهٔ مواد مخدر است، وارد خانه‌اش می‌شوند. یکی از پلیس‌ها...

این ویرجیل کین است؛ حتی «لون رنجر» در مقابلش حرفی برای گفتن ندارد. جیمز رین‌وود (تام سلک) آدمی شرافتمند است: همسری عاشق دارد و در شغل رؤیایی‌ای کار می‌کند که انگار بدون او دوام نمی‌آورد. زندگی‌اش عالی است — تا زمانی که دو پلیس فاسد اشتباهی مرتکب می‌شوند و با این تصور که خانه‌اش محل یک معاملهٔ مواد مخدر است، وارد خانه‌اش می‌شوند. یکی از پلیس‌ها که فکر می‌کند سشوار او اسلحه است، به رین‌وود شلیک می‌کند و تازه آن‌وقت است که متوجه می‌شوند چه اشتباه عظیمی کرده‌اند. برای همین دور خانه را با مواد مخدر پر می‌کنند و رین‌وود را به‌عنوان فروشنده‌ای که به پلیس شلیک کرده معرفی می‌کنند. رین‌وود که هنوز به عدالت و صداقت ایمان دارد، از پذیرش اتهام خودداری می‌کند و به‌سرعت به شش سال حبس در یک زندان Hell hole محکوم می‌شود. در آن‌جا رین‌وود خوش‌قلب مجبور است خیلی زود سرِحال شود، وگرنه سال‌هایی از قساوت و نابودی روح در انتظارش خواهد بود. اوایل ۱۹۸۹ فیلم «لاک آپ» با بازی سیلوستر استالونه عرضه شد؛ فیلمی که با تمام ضعف‌هایش برای طرفداران فیلم‌های اکشن و به‌ویژه علاقه‌مندان به آثار مربوط به زندان، شبیه یک رویا بود. حالا تام سلک که اخیراً در آثار سبک‌تری مثل «سه مرد و یک بچه» و «پنهان‌کاری او» توانایی‌اش را نشان داده و آن سال‌ها فیلم ممتاز «کوئیدلی داون آندر» را هم ساخته بود، می‌خواهد وارد ژانرهای دیگر و نقش‌های کامل‌تری شود. برای بیشتر موارد، انتخاب سلک مناسب است؛ نقش جیمی رین‌وود نیازمند کسی جذاب، باوقار و مظهر آرامش خانگی است — که بی‌تردید سلک همان است. اما مشکل برای بسیاری از بینندگان، و احتمالاً برای کسانی که اولین بار فیلم را می‌بینند، تغییر چهرهٔ مردی آرام و خانوادگی به یک کهن‌سال زندانی خودرأی و پرشیب است. وقتی وارد دنیای خشونت و تجاوز میان زندانیان می‌شود، رین‌وود ناچار است تقویت شود یا سال‌هایی از بی‌رحمی و از بین رفتن روح را تجربه کند. وقتی او تحت هدایت ویرجیل کین قرار می‌گیرد (اف. موری آبراهام با نقش خود کمی کلاس به یک نقش کلیشه‌ای می‌افزاید)، بخش‌های زندانِ فیلم مسیر مشخصی پیدا می‌کنند — مسیری که برای مخاطب قابل پیش‌بینی است و کمی هضم‌ناپذیر، حتی برای کسی مثل من که طرفدار فیلم است. در مورد سایر عناصر فیلم، خطوط فرعی چندان غافلگیرکننده نیستند. همسر رین‌وود (لیلا رابینز) زن وفادار و پیگیر آزادی شوهر است، اما لری برادرز او را مطابق کلیشه نوشته است. همین‌طور برای کارآگاه امور داخلی که بادجا دجولا بازی می‌کند؛ حیف است چون دجولا صحنه‌های خوبی دارد و مشتاق است به شخصیت عمق بیشتری بدهد. سپس دو پلیس فاسد را داریم با بازی ریچارد یانگ و دیوید راشه؛ دنی اسکالیزی (یانگ) آرام و محاسبه‌گر است و مایک پارنل (راشه) پرخاشگر و در مرز جنون قرار دارد. سخت است بگوییم راشه دارد اغراق می‌کند یا واقعاً سعی در نشان‌دادن لایه‌های جنون دارد؛ در هر صورت بازی‌اش سرگرم‌کننده است، اگرچه به‌مراتب فاصله دارد با درخشش او در سریال «اسلج همر!». این پلیس‌ها قطعاً باید سقوط کنند؛ سؤال این است که سازندگان صرفاً به فرمول‌های تکراری بازگشته‌اند یا حقه‌ای در آستین دارند؟ خب کارگردان پیتر ییتس است و نویسنده هم چندان الهام‌بخش نیست، پس خودتان حساب کنید. و بیایید رک باشیم، سلک استالونه نیست — بازیگر بهترى است، اما وقتی پای چاقوکشی و تیراندازی در میان است، چه کسی را صدا می‌زنی؟ رمبو یا مگنوم؟ من فیلم را دوست دارم، هرچند که به‌طور کلی طرفدار این ژانر هستم و شخصاً از دیدن اف. موری آبراهام در هر نقشی لذت می‌برم. نمرهٔ 7 از 10 من را با کمی احتیاط بپذیرید؛ اگر با من هم‌نظر نیستید، می‌توانید آن را 6 از 10 و صرفاً یک پرکنندهٔ وقت بدانید. «مرد بی‌گناه» بر ترس پنهان هر فرد تکیه دارد: اگر یک خطای فاحش قضایی رخ دهد و ناگهان خودت را زندانی ببینی، چه می‌کنی؟ این فیلم به‌طرز قابل‌قبول و واقع‌گرایانه‌ای زندگی یک مرد بی‌گناه پشت میله‌ها را به نمایش می‌گذارد و شاید گفته شود که از کلیشهٔ قابل‌انتظار استفاده می‌کند — بزرگ‌ترین چالش جیمی رین‌وود مبارزهٔ روزمره‌اش برای بقا در برابر زندانیان خشن‌تر است — اما این اصلاً کلیشه نیست. این حقیقت هولناک زندگی زندان‌ها در سراسر جهان است. فیلم بسیار جالبی است که چندین معضل دردناک را مطرح می‌کند و آن‌ها را به‌طرزی حساب‌شده، واقع‌گرایانه و در اغلب موارد بسیار رضایت‌بخش حل می‌کند.