فیلم The Eyes of My Mother 2016

یادآور آثاری مثل Excision و May. نمره نهایی: ★★★ (۶/۱۰) — شخصاً توصیه می‌کنم یک‌بار تماشا کنید. درس‌های ناتمام و رویدادهای غیرمنتظره در زندگی یک دختر داستان فیلم فراتر از یک درام روان‌شناختی صرف است. همه‌چیز مطابق عنوان فیلم ساده و تلخ است: زنی جوان در یک خانه روستایی ایزوله و به‌دور از مهمانان، همراه پدرش بزرگ می‌شود. علاقه او به چشم‌ها از مادرش نشأت می‌گیرد؛ مادری جراح...

یادآور آثاری مثل Excision و May. نمره نهایی: ★★★ (۶/۱۰) — شخصاً توصیه می‌کنم یک‌بار تماشا کنید. درس‌های ناتمام و رویدادهای غیرمنتظره در زندگی یک دختر داستان فیلم فراتر از یک درام روان‌شناختی صرف است. همه‌چیز مطابق عنوان فیلم ساده و تلخ است: زنی جوان در یک خانه روستایی ایزوله و به‌دور از مهمانان، همراه پدرش بزرگ می‌شود. علاقه او به چشم‌ها از مادرش نشأت می‌گیرد؛ مادری جراح که توسط یک مهاجم کشته شده. شخصیت دختر تحت تأثیر همین شرایط شکل می‌گیرد و روند آینده‌اش در بخش‌های بعدی فیلم قابل مشاهده است. کانسپت فیلم جذاب است، اما اجرا کند پیش می‌رود؛ هرچند کمی کوتاه‌تر از طول معمول فیلم‌ها هم هست. فیلم سیاه‌وسفید است و این انتخاب برای چنین تمی مناسب به‌نظر می‌رسد. خون‌وخشونتِ گرافیکی قوی ندارد. بازیگران محدودند و بیش‌تر سکانس‌ها در یک لوکیشن و اطراف آن فیلم‌برداری شده‌اند؛ به‌نظر می‌رسد فیلم بودجه‌ای اندک دارد اما کست‌بندی خوبی دارد. با این حال احساساتم نسبت به آن متناقض است؛ فکر می‌کنم برخی از آن لذت خواهند برد و برخی نه، اما اکثریت مثل من بین دو نظر خواهند ایستاد. در یک جمله: فیلمی متوسط است. کارگردان جوان، نیکلاس پِسِ، می‌کوشد ما را از منظر چشم‌های روان‌پریشی که خلق کرده ببیناند؛ حاصل فیلمی ترسناک و سراسر خلأ است. اما چیزی که برایم بخشودنی نیست، رفتارهای نامعقول برخی شخصیت‌هاست — از پدر و مادر گرفته تا دختر. مثلاً مادر در حضور کودک عمل جراحی سر گاو انجام می‌دهد و درباره چشم‌ها آموزش می‌دهد؛ این رفتار برای یک پزشک در برابر یک کودک تا حدودی نامناسب و سؤال‌برانگیز است. پس از کشتن مادر توسط روان‌پریش، پدر افسرده می‌شود و کودک به نظافت خون و مراقبت از آن روان‌پریش زندانی به شیوه‌ای بی‌رحم و روان‌پریشانه می‌پردازد؛ طوری که انگار این دختر از بدو تولد فاقد همدلی و صفات پایه انسانی است. از این منظر، به این نتیجه می‌رسیم که رفتار پدر و مادر نیز طبیعی و معقول نبوده است. تصویر کردن زندگی روزمره این دختر پس از آن وقایع نیز آزاردهنده و غیرقابل‌باور است. در پایان، وقتی مأموران پلیس به‌سمت خانه روان‌پریش شتافتند، جای تعجب داشت که زنی که سال‌ها در چنین «زندیانی» زندگی کرده و در صحنه‌ای لالی پیدا کرده بود، تنها ظرف چند ساعت پس از نجات قادر به نشان‌دادن دقیق مکان بشود—این نکته باورپذیری را کم می‌کند. نکته ناخوشایند دیگر این است که هنگام جراحی‌های خشن، قربانیان حتی فریاد نمی‌کشند؛ صحنه‌ای که تصورش برایم سخت بود و نمی‌دانم کارگردان چه ذهنیتی پشت آن داشته است. از نظر تصویری، فیلم ترکیبی از نماهای کامل و گاه قاب‌های باریک از خلال پنجره‌ها یا ورودی‌ها دارد. از تصویربرداری و کارگردانی آن قدردانی می‌کنم، اما نکته نوآورانه‌ای در آن نیست که پیش‌تر ندیده یا احساس نکرده باشیم.