فیلم Bean 1997

مشکلات جدی در هماهنگی پس از موفقیت عظیم مجموعه مستر بین، قابل پیش‌بینی بود که دیر یا زود روآن اتکینسون همان شیطنت‌های همیشگی‌اش را در یک فیلم بلند به نمایش بگذارد. با این حال، با وجود تلاش بازیگر، واقعیت این است که دیگر هرگز آن تجربهٔ اولیه تکرار نمی‌شود و گاهی شوخی‌ها آن‌قدر مصنوعی‌اند که اثربخشی خود را از دست می‌دهند. در این فیلم، بین در گالری...

مشکلات جدی در هماهنگی پس از موفقیت عظیم مجموعه مستر بین، قابل پیش‌بینی بود که دیر یا زود روآن اتکینسون همان شیطنت‌های همیشگی‌اش را در یک فیلم بلند به نمایش بگذارد. با این حال، با وجود تلاش بازیگر، واقعیت این است که دیگر هرگز آن تجربهٔ اولیه تکرار نمی‌شود و گاهی شوخی‌ها آن‌قدر مصنوعی‌اند که اثربخشی خود را از دست می‌دهند. در این فیلم، بین در گالری ملی لندن مشغول به‌کار می‌شود؛ شغلی که ظاهراً امن به‌نظر می‌رسد، به‌خصوص اگر در نظر بگیریم شخصیت او حتی با ساده‌ترین کارها هم به دردسر می‌افتد: او نگهبان است و روی صندلی می‌نشیند در حالی‌که بازدیدکنندگان و گردشگران اطرافش گردش می‌کنند. مشکل این است که دربارهٔ بین می‌دانیم او به‌طرز تقریباً جادویی همه‌چیز را پیچیده می‌کند: مدیران گالری خوشحال می‌شوند که گردانندگان یک موزهٔ کالیفرنیایی نقاشی برجسته‌ای را خریداری کرده‌اند و قرار است یک کارشناس دربارهٔ آن در مراسم رونمایی سخنرانی کند؛ بین کسی است که مدیران بیش از همه می‌خواهند پشت سرِ او باشد، بنابراین در این کار تردیدی به خود راه نمی‌دهند. از اینجا، فاجعه در انتظار وقوع است. واقع‌بین باشیم: فیلم خنده‌دار است و تا حد قابل قبولی موفق عمل می‌کند. این یک کمدی با کیفیت نسبتاً خوب است و در گیشه نیز موفق بود (اگرچه فروش خوب نشانهٔ کیفیت مطلق نیست). نمی‌توان ادعا کرد که فیلم عیبی ندارد؛ به نظر من بزرگ‌ترین ضعف آن شاید توقعات بسیار بالای مخاطبان باشد که از موفقیت عظیم سریال چهارده‌قسمتی دههٔ نود ناشی می‌شد. هرکس انتظار تجربهٔ همان سریال را از این فیلم داشته باشد، ناامید خواهد شد. اوضاع دیگر مثل گذشته نیست، همه‌چیز همان‌طور کار نمی‌کند و بسیاری از المان‌ها کمی اغراق‌آمیز و تصنعی‌اند. با این حال، برای یک تولید آمریکایی دشوار بود که فیلمی بلند دربارهٔ مستر بین به شیوه‌ای کاملاً متفاوت بسازد. فیلم در طراحی صحنه، فیلم‌برداری، لباس‌ها و جلوه‌های ویژه دقت و وسواس قابل توجهی به خرج داده، اما همچنان در چارچوبِ استاندارد کمدی‌های سبکِ آن زمان هالیوود قرار دارد و چیز استثناییِ خاصی ارائه نمی‌دهد. در طول اثر موقعیت‌هایی خلق شده تا سبک طنز اتکینسون بازآفرینی شود؛ او تلاش می‌کند کمتر صحبت کند اما گاه ناچار است حرف بزند. می‌توان گفت بازیگر تلاش زیادی کرده، ولی در وفق دادنِ فرمولِ خودش با سبکِ سینمای آمریکای شمالی به مشکل برخورده است. شبیه این است که بخواهی کودکی را در لباس مردی بالغ بپوشانی: ظاهرش عجیب، ناهماهنگ و ناخوشایند خواهد شد، اما دست‌کم لباس به تنش پوشانده شده است. در میان نکات مثبت باید به کارِ پیتر مک‌نیکول اشاره کرد، و به‌عنوان یک تاریخ‌دان و دوستدار هنر لازم می‌دانم از این که فیلم از فرصت استفاده کرده و یک نقاشی باشکوه و واقعی را به مخاطبان عام معرفی کند تمجید کنم: «Arrangement in Grey and Black No. 1» اثر جیمز ویسلر که در موزهٔ اورسی پاریس نگهداری می‌شود.