فیلم Don Juan DeMarco 1994

می‌دانم که به این فیلم نمره‌های زیادی دادم، اما چیزی که درباره سینما فهمیده‌ام را بهتر از همه با جمله‌ای که ژان-لوئیس ترنتینیان گفت می‌توان بیان کرد: «فیلم را به یاد نمی‌آورم، اما احساساتم را به یاد دارم.» این جمله به‌خوبی دلیل احساسم نسبت به این فیلم را توضیح می‌دهد. ایده‌ی فیلم جالب و بازی‌ها خوب‌اند (خیلی‌ها کار مارلون براندو را در این فیلم دست‌کم...

می‌دانم که به این فیلم نمره‌های زیادی دادم، اما چیزی که درباره سینما فهمیده‌ام را بهتر از همه با جمله‌ای که ژان-لوئیس ترنتینیان گفت می‌توان بیان کرد: «فیلم را به یاد نمی‌آورم، اما احساساتم را به یاد دارم.» این جمله به‌خوبی دلیل احساسم نسبت به این فیلم را توضیح می‌دهد. ایده‌ی فیلم جالب و بازی‌ها خوب‌اند (خیلی‌ها کار مارلون براندو را در این فیلم دست‌کم می‌گیرند، اما به‌نظرم واقعاً آن‌قدرها هم بد نیست). مشکل اصلی شاید این است که فیلم بعد از شروع نسبتاً خوبش نمی‌داند به کدام سمت برود. یکی از نخستین فیلم‌های جانی دپ و تا حدودی غافلگیرکننده است. موضوع فیلم بیشتر برای بزرگ‌ترهاست، اما خوش‌ساخت است و از بهره‌برداری جنسی افراطی دوری می‌کند؛ بنابراین می‌توان آن را با خانواده هم دید. در حقیقت فیلم صرفاً درباره‌ی دون ژوان نیست، بلکه شبیه بازگشتی است که از طریق فلش‌بک‌ها همه‌چیز را نشان می‌دهد و در عین حال نوعی راز باقی می‌گذارد. داستان درباره مردی است که خود را دون ژوان دمارکو، بزرگ‌ترین عاشق دنیا، معرفی می‌کند؛ پس از تلاش برای خودکشی او در یک مرکز روان‌پزشکی بستری می‌شود. پزشکی که در آستانه بازنشستگی است برای معاینه او مسئول می‌شود و وقتی دمارکو داستان زندگی‌اش را تعریف می‌کند، آن پزشک نیز دوباره به احیای زندگی عاشقانه‌اش امیدوار می‌شود. روایتِ پس‌مانده نشان می‌دهد که چگونه تلاش می‌کنند مسئله را یک‌بار برای همیشه حل کنند. فیلم شاهکار نیست، اما درامی جذاب است، به‌ویژه از نظر ترسیم شخصیت‌ها. ساختار داستان تا صحنه‌ی پایانی هوشمندانه است و پیام مثبتی به بیننده می‌دهد: زندگی ارزش عاشق‌بودن و دوست‌داشته‌شدن را دارد. اگر به دنبال فیلمی با محوریت عشق هستید، انتخاب بدی نیست؛ حتی اگر «شخص واقعی» که جستجو می‌کنید حضور نداشته باشد، مفهوم دون ژوان بیشتر یک استعاره است—عشق در همه‌جا هست و جنبه‌ای از دون ژوان در هر کس می‌تواند وجود داشته باشد. جانی دپ در نقش اصلی خوب است؛ انتخاب مناسبی برای این نقش. مارلون براندو هم به‌طرزی ساده و درخشان خوب است. باقی بازیگران هم بد نیستند، اما فیلم بیشتر بر این دو شخصیت تمرکز دارد. تقریباً بیست‌وپنج سال از اکران فیلم گذشته و بازسازی‌ای با تغییر در فیلمنامه می‌تواند جالب باشد. نمره‌ی من: 7 از 10. فیلمِ «دون ژوان دمارکو» (1994) یک کمدی-درام رمانتیک خوش‌ذوق است با بینش‌های روان‌شناختی که با سه ستاره‌ی اصلی تقویت می‌شود. براندو در زمان فیلم‌برداری تقریباً هفتاد ساله بود و نقشِ او از دهه‌های پایانی‌اش از نظر میزان حضور نسبتاً برجسته است. هرچند برخی می‌گویند او در نقش روان‌پزشک به‌نوعی بی‌تفاوت بازی می‌کند و زیرلب حرف می‌زند، اما اجرای او با لحنِ سرگرم‌کننده، آگاهانه و الهام‌بخش فیلم همخوانی دارد. فیلم در مقاطعی سرگرم‌کننده است، اما این لحظات کافی نیستند؛ سبکِ گفت‌وگوهای جلسات روان‌شناختی پس از مدتی تکراری می‌شود و انرژی‌اش را از دست می‌دهد. دپ کاریزماتیک است، اما براندو گاهی صرفاً نقش را «طی می‌کند» و عناصر کمدی کم و پراکنده‌اند. تماشایی‌ست، اما جرقه‌ی واقعی‌ای ندارد.