فیلم Glengarry Glen Ross 1992

تبدیل جالبِ یک نمایش‌نامهٔ تئاتری به فیلمی گروهی با بازیگران فوق‌العاده. از دید من فیلمنامه چندان جذاب نیست، اما این قصه برای بازیگران نوشته شده و بازیگرها عالی‌اند. فضایی بسیار واقع‌گرایانه؛ محیط یک تیم فروش را چنان خوب نمایش می‌دهد: استرس، رقابت و رابطهٔ تاحدی خصمانه میان مدیریت و خط مقدم. طبیعت غارتگرانه و شکارچی‌گونهٔ ماجرا کاملاً مشهود است. واقعاً فیلم برجسته‌ای است. فیلم جذابِ نوشتهٔ دیوید...

تبدیل جالبِ یک نمایش‌نامهٔ تئاتری به فیلمی گروهی با بازیگران فوق‌العاده. از دید من فیلمنامه چندان جذاب نیست، اما این قصه برای بازیگران نوشته شده و بازیگرها عالی‌اند. فضایی بسیار واقع‌گرایانه؛ محیط یک تیم فروش را چنان خوب نمایش می‌دهد: استرس، رقابت و رابطهٔ تاحدی خصمانه میان مدیریت و خط مقدم. طبیعت غارتگرانه و شکارچی‌گونهٔ ماجرا کاملاً مشهود است. واقعاً فیلم برجسته‌ای است. فیلم جذابِ نوشتهٔ دیوید مامت، با دیالوگ‌های مشخصِ سبک مامت؛ هرچند فاقد یک پیرنگ محکم یا مطالعهٔ عمیق شخصیت‌هاست، اما حتی با حضور شخصیت‌هایی که کلاهبردارِ املاک‌اند، مخاطب را به خود جذب می‌کند. این فیلم را بارها دیده‌ام و هنوز اجرای جک لمون مرا مسحور می‌کند. آل پاچینو بازی خوبی دارد، اما به نظر من لمون سزاوارتر بود. امتیاز: 4 از 5. تعجب می‌کنم چند دفتر ظاهراً آرام اگر با همان اولتیماتوم مواجه شوند، چنین واکنشی نشان می‌دهند! شرکت عملکرد ضعیفی دارد و «بلیک» (الک بالدوین) که بسیار مقتدر و مغرور است به تیم اعلام می‌کند که در پایان ماه فقط دو نفر اول شغلشان را حفظ خواهند کرد. این خبر برای «لوون» (جک لمون)، «جورج» (آلن آرکین)، «دیو» (اد هریس) و «ریکی» (آل پاچینو) شوک‌آور است. آن‌ها تلاش می‌کنند، ولی بازار پاسخ نمی‌دهد؛ بلیک هم حرفشان را نمی‌پذیرد و اولتیماتوم برقرار می‌ماند. زیر مدیریت ضعیف و بی‌اثر «ویلیامسون» (کوین اسپیسی)، فضای کاری از رفاقت دوستانه به خنجرزدن‌های سمی تبدیل می‌شود. رقابت اصلی میان «ریکی» ـ جوان، پرشور و در آستانهٔ تثبیت موقعیت با کمک «لینگک» (جاناتان پرایس) ـ و «لوون» ـ که توانش را تا حدی از دست داده اما نیاز به کار دارد ـ خلاصه می‌شود. بلیک فهرستی از «سرنخ‌های» ویژه به جا گذاشته که نشان می‌دهد چه کسانی ممکن است خریدار یا فروشنده باشند؛ این سرنخ‌ها برای این رقابت حکم طلا را دارند ولی او آن‌ها را در اختیار نمی‌گذارد. سپس دفتر مورد سرقت قرار می‌گیرد و آن اسناد ارزشمند ناپدید می‌شوند؛ برای یک سارق معمولی این مدارک هیچ ارزشی ندارند. همین نقطهٔ عطف، زنجیره‌ای از روش‌های زیرکانه، استانداردهای دوگانه و رفتارهای نزدیک به جرم را به هم پیوند می‌دهد و نمایش‌نامهٔ دیوید مامت نور تندی بر دینامیک روابط رقابتی، فساد و اعتماد می‌تاباند. لمون حس ناامیدی ملموسی را منتقل می‌کند که با بازی خوب پاچینو همخوانی دارد؛ پاچینو تصویری قابل‌باور از یک مشاور املاک ریاکار ارائه می‌دهد. این سمّیت خاموش و دیالوگ‌های تند و پخته تنش را در طول این درام کوتاه اما فشرده به‌خوبی افزایش و حفظ می‌کند، و نکتهٔ مثبتش این است که با هیچ میان‌پرداخت عاشقانه‌ای شلوغ نشده است. شاید نزدیک پایان بتوان حدس زد چه کسی کار را انجام داده، اما هرگز کاملاً مطمئن نمی‌شوید؛ و در آن حالت آیا دلتان برایش می‌سوزد، همذات‌پنداری می‌کنید یا عصبانی می‌شوید؟ از زمان «۱۲ مرد خشمگین» (۱۹۵۷) چنین درامی با اجرای قدرتمند از یک گروه بازیگران مرد ندیده‌ام؛ دیدنش ارزش دارد.