فیلم REC 2007

REC یک شاهکارِ وحشتِ زامبی است! REC یکی از بهترین فیلم‌های found-footage و زامبی است که تاکنون ساخته شده. هراس، هرج‌ومرج و ترسی که در یک ساختمان آپارتمانی کوچک رشد و گسترش می‌یابد، در حالی که ساکنان یکی‌یکی به طاعون زامبی مبتلا می‌شوند، به‌طرزی طاقت‌فرسا دلهره‌آور و باورپذیر است. فیلم آرام شروع می‌شود اما به‌طور نمایی به یک جنون خونین می‌رسد که شخصیت‌های وحشت‌زده و آشفته...

REC یک شاهکارِ وحشتِ زامبی است! REC یکی از بهترین فیلم‌های found-footage و زامبی است که تاکنون ساخته شده. هراس، هرج‌ومرج و ترسی که در یک ساختمان آپارتمانی کوچک رشد و گسترش می‌یابد، در حالی که ساکنان یکی‌یکی به طاعون زامبی مبتلا می‌شوند، به‌طرزی طاقت‌فرسا دلهره‌آور و باورپذیر است. فیلم آرام شروع می‌شود اما به‌طور نمایی به یک جنون خونین می‌رسد که شخصیت‌های وحشت‌زده و آشفته برای بقا دست و پا می‌زنند. این فیلم کم‌هزینه سزاوار جایگاهی در تالار مشاهیر خلاقیت و نبوغ در ژانر وحشت است. سال‌ها پیش بازسازی آمریکایی آن، Quarantine، را دیدم که تا حد زیادی شبیه است، اما REC به‌واسطه اصالتش از Quarantine پیشی می‌گیرد و به چند دنباله دیگر هم انجامیده است. هر طرفدار زامبی یا فیلم‌های ترسناک باید فوراً این فیلم را در فهرست تماشای خود قرار دهد. «آنگلا» (مانوئلا ولاسکو) گزارشگر پرادعایی است که همراه فیلمبردارش «پابلو» (پابلو روسو) مشغول تهیه گزارشی درباره چند آتش‌نشان محلی جذاب است. وقتی به یک حادثه اضطراری فراخوانده می‌شوند، به همراه تیم وارد می‌شوند، اما در کمال تعجب گرفتار محبوسی هولناک می‌شوند، زیرا آتش بزرگ‌ترین خطرِ فوری آن‌ها نیست. به‌نظر می‌رسد چیز دیگری هم آنجا هست که گرسنه است و آن گرسنگی، گرسنگی بیشتری تولید می‌کند... فیلم از دید دوربین روایت می‌شود و شباهت زیادی به «جادوی بلر» (1999) دارد — و همین باعث شد علاقه‌ام کم شود. شدت تصویربرداری در راهروهای تاریک و پیچاپیچ این بلوک آپارتمانی در ده دقیقه اول خوب عمل می‌کند، اما بعد از آن بازی‌های هیستریک، فریادهای مداوم و زیاده‌روی در استفاده از سس قرمز (کچاپ)، این‌طور القا می‌کند که سازندگان یا بودجه کافی داشته‌اند و یا تخیل لازم را برای خلق چیزی متفاوت و به‌یادماندنی نداشته‌اند. اگر هدف ولاسکو این بوده که بیننده از شخصیت او به‌طرز شدیدی متنفر شود، در این کار موفق بوده؛ و اگر من یکی از آتش‌نشانانی بودم که وسط هیستری روزافزون او جان‌ها را نجات می‌داد، با رضایت او را به دست دشمنانش می‌سپردم. فیلم طولانی نمی‌شود، اما حتی با فقط هشتاد دقیقه هم از تکرارش خسته شدم. برای من نبود، متأسفم.