فیلم The Sugarland Express 1974

فیلم The Sugarland Express، نخستین اثر سینمایی استیون اسپیلبرگ، تصاویر بسیار خوبی از ویل‌موس زیگموند دارد و از نظر تصویری به‌طرز قابل‌توجهی تاب‌آوری کرده است؛ گویا از فیلمی سال 1974 بیرون آمده باشد. لحن فیلم نامشخص است — هم یک «رودمووی» است و هم یک تراژدی‌کمدی با تصادف‌های زنجیره‌ای — و بر پایهٔ واقعه‌ای واقعی ساخته شده است. خلاصهٔ داستان: لو جین اسپارو پاپلین (گولدی هاون)...

فیلم The Sugarland Express، نخستین اثر سینمایی استیون اسپیلبرگ، تصاویر بسیار خوبی از ویل‌موس زیگموند دارد و از نظر تصویری به‌طرز قابل‌توجهی تاب‌آوری کرده است؛ گویا از فیلمی سال 1974 بیرون آمده باشد. لحن فیلم نامشخص است — هم یک «رودمووی» است و هم یک تراژدی‌کمدی با تصادف‌های زنجیره‌ای — و بر پایهٔ واقعه‌ای واقعی ساخته شده است. خلاصهٔ داستان: لو جین اسپارو پاپلین (گولدی هاون) چند هفته پیش از آزادی قطعی همسرش کلوویس (ویلیام آتِرتون) او را از زندان امنیتی پایین بیرون می‌کشد تا پسرشان را که قرار است برای فرزندخواندگی برده شود، پس بگیرند. در جریان ماجرا، یک افسر پلیس ربوده می‌شود و آن‌ها به تعقیب و گریز پلیس و پوشش خبری می‌افتند. گولدی هاون در نقش لو جین تیز و نیش‌دار بازی می‌کند، اما هم‌زمان عجول و بی‌پروایانه عمل می‌کند. بازی‌ها در مجموع قابل‌توجه‌اند؛ هاون توانایی‌اش را در تحویل روایت و دریافت لحظات کمدی نشان می‌دهد، مایکل سَکس (افسر مَحوّل) و بن جانسون (کپیتان تانر) نیز شخصیت‌هایی با عمق نسبی ارائه می‌دهند که جذاب است. فیلم در برخی لحظات تا حدی مضحک و گاهی کمی طولانی به‌نظر می‌رسد، اما اسپیلبرگ توانسته فیلمی شاخص و سرگرم‌کننده بسازد. سبک فیلم تلفیقی از شوخی و طنز موقعیتی با حس واقعی تراژدی در پردهٔ پایانی است؛ بخش اول اثر عمدتاً شوخ و سبک است و در طول 110 دقیقه به‌تدریج جدیت بیشتری پیدا می‌کند؛ نتیجهٔ جدی‌تر پایانی در ظاهر ناگهانی می‌نماید اما از نظر اجرا و ریتم‌بندی حساب‌شده و مؤثر است. موسیقی جان ویلیامز، به‌ویژه هارمونیکای توتز تیلمانس، فیلم را تقویت می‌کند. لازم به ذکر است که فیلم در بازنمایی جزئیات تاریخی تا حدودی آزادی عمل داشته: تعقیب واقعی فقط چند ساعت طول کشید و نه چند روز، افسر ربوده‌شده در واقع آن‌گونه با زوج همدلی برقرار نکرد، و مسیر و پایان ماجرا نیز به‌صورتی در فیلم تغییر کرده است. این تغییرات برای تقویت جنبهٔ نمایشی و سرگرمی قابل‌درک‌اند و فیلم میان طنازی و تراژدی توازنی برقرار می‌کند. فیلم حدود ۱ ساعت و ۵۰ دقیقه است و در زمستان ۱۹۷۲ تا بهار ۱۹۷۳ در تگزاس فیلم‌برداری شده است. گرچه بودجه‌اش سه میلیون دلار بود و از نظر باکس‌آفیس چندان عظیم به‌نظر آمد، اما برای اسپیلبرگ مسیر را به سمت پروژه‌های بزرگ‌تر هموار کرد. در مجموع: اثری قابل‌اعتنا با نقاط قوت بصری و بازیگری، اگرچه نیازمند تراشیدن و کوتاه‌تر شدن در برخی جاها بود (نمرهٔ تقریبی: B-/C+).