فیلم EO 2022

«ایو» یک الاغ است. با اجرای قانونی از سوی دولت لهستان از زندگی سخت در سیرک نجات داده می‌شود و فیلم ماجراهای او را دنبال می‌کند: ابتدا به یک مرکز سوارکاری منتقل می‌شود که تنهاست و کمی آشوب به بار می‌آورد، سپس به یک پناهگاه الاغ‌ها می‌رود و پس از دیدار کوتاهی با دوست سابقش کاساندرا (با بازی Sandra Drzymalska) از آن فرار می‌کند و...

«ایو» یک الاغ است. با اجرای قانونی از سوی دولت لهستان از زندگی سخت در سیرک نجات داده می‌شود و فیلم ماجراهای او را دنبال می‌کند: ابتدا به یک مرکز سوارکاری منتقل می‌شود که تنهاست و کمی آشوب به بار می‌آورد، سپس به یک پناهگاه الاغ‌ها می‌رود و پس از دیدار کوتاهی با دوست سابقش کاساندرا (با بازی Sandra Drzymalska) از آن فرار می‌کند و در پی آن چندین ماجراجویی کنجکاوانه در سفرهایی که به نظر طول و عرض کشور را در بر می‌گیرد، برایش پیش می‌آید. روایت از منظر الاغ است (هر چند نه دقیقاً از دید چشمانش) و آنچه او ممکن است ببیند به ما نشان داده می‌شود — و در این تصویر، بشریت با همه نواقصش چندان جلوه خوبی ندارد. مهربانی و همدردی را می‌بینیم، اما خشونت و رفتارهای بی‌رحمانه را هم؛ گاهی فیلم آن‌چنان صریح و تکان‌دهنده است که دیدنش بدون احساس ناراحتی دشوار است. کارگردان Jerzy Skolimowski نشان می‌دهد که رفتار انسانی تا چه حد متنوع و اغلب هولناک می‌تواند باشد، اما قضاوت نمی‌کند — او «ایو» را به عنوان واسطه‌ای خیرخواه و برانگیزاننده همدردی برای رساندن پیامش به کار می‌گیرد و به مخاطب اجازه می‌دهد نتیجه‌گیری‌های خود را داشته باشد. من با پایان‌بندی مشکل داشتم و گاهی پیوستگی روایت تا حدی از حد تصور فراتر می‌رفت (به‌ویژه در بخش مربوط به گرگ‌ها و در نزدیکی پایان)، اما در مجموع این داستانی عجیب، درگیرکننده و به تفکر وامی‌دارد؛ نه فقط درباره یک حیوان و نحوه رفتار انسان‌ها با آن‌ها، بلکه درباره رفتار انسان‌ها با هم‌نوعانشان نیز هست. هشدار: نورپردازی چشمک‌زن ممکن است برای افراد حساس مناسب نباشد و گاهی موسیقی متن بیش از حد برجسته است؛ با این حال من از فیلم قدردانی کردم و اگر نود دقیقه وقت آزاد دارید و می‌خواهید نگاهی متفاوت به زندگی بیندازید، پیشنهاد می‌کنم آن را ببینید. مطمئنم این یکی از آن فیلم‌هاست که یا عاشقش می‌شوید یا از آن متنفر؛ من از گروه دوم هستم.