فیلم It Ends with Us 2024

«It Ends With Us» تلاش می‌کند تعادلی میان درامی سنگین و رمانس مرسوم برقرار کند؛ هرچند با دشواری‌هایی روبه‌روست، اما موفق می‌شود بازتابی نسبتاً تأمل‌برانگیز دربارهٔ آسیب‌های بین‌نسلی و سوءرفتار در روابط ارائه دهد. فیلم فرمولیک است و به عمق پیچیدگی‌های موضوعاتش نمی‌رسد، با این حال به‌واسطهٔ بازی‌های قوی بازیگران، قاب‌بندی حساس جاستین بالدونی و چند پیام ارزشمند برای مخاطب تا حدی مؤثر است. قلب فیلم...

«It Ends With Us» تلاش می‌کند تعادلی میان درامی سنگین و رمانس مرسوم برقرار کند؛ هرچند با دشواری‌هایی روبه‌روست، اما موفق می‌شود بازتابی نسبتاً تأمل‌برانگیز دربارهٔ آسیب‌های بین‌نسلی و سوءرفتار در روابط ارائه دهد. فیلم فرمولیک است و به عمق پیچیدگی‌های موضوعاتش نمی‌رسد، با این حال به‌واسطهٔ بازی‌های قوی بازیگران، قاب‌بندی حساس جاستین بالدونی و چند پیام ارزشمند برای مخاطب تا حدی مؤثر است. قلب فیلم در جای درست است، اگرچه مشکلاتی آن را آزار می‌دهند. امتیاز: B- فیلم با صحنه‌ای آغاز می‌شود که «لیلی» (بلیک لایولی) قرار است در مراسم خاکسپاری پدرش سخنرانی کند، اما از گفتن چند نکتهٔ خوب دربارهٔ او عاجز است. از طریق چند فلش‌بک متوجه می‌شویم چرا او چنین است و چرا تا حدی رمانتیک شده است. سپس با «رایل» (جاستین بالدونی)، جراح اعصاب، آشنا می‌شود و بین آن‌ها فوراً شیمی ایجاد می‌شود. لیلی بعد از افتتاح گل‌فروشی همیشه‌خوابی، با زنی غریبه مواجه می‌شود که برای کار آمده و او «آلیسا» (جنی اسلیت) است—خواهر مردی مرموز که پیش‌تر با او آشنا شده بود. در یکی از شام‌ها او با «آتلَس» (براندون اسکلنار) روبه‌رو می‌شود و فلش‌بک‌ها نشان می‌دهد در دوران جوانی لیلی (ایزابل فرر) رابطه‌ای شدید با یک ولگرد (الکس نوستِدِر) داشته که پدرش (کوین مک‌کید) آن‌ها را دیده و ماجرا به شکل ناخوشایندی پیچیده شده است. وقتی رایل متوجه گفت‌وگوی آن‌ها می‌شود، به‌سرعت بدترین تصور را در ذهن می‌پروراند و رفتار او تغییر می‌کند که این تغییر، دینامیک رابطه را به سمت تحولات ناخوشایندی می‌برد. دلیل ساخته شدن چنین فیلمی برایم روشن نبود. موضوع جدی است، اما این درام کند و سنگین خیلی دیر جان می‌گیرد و وقتی ممکن است جذاب‌تر شود، انرژی‌اش تمام می‌شود. فیلم‌برداری توجه سطحی زیادی به شخصیت نارس «لیلی» نشان می‌دهد و فیلمنامه در موقعیت‌هایی که می‌توانست تأثیرگذارتر و عمیق‌تر باشد، اغلب به حالت‌های نماهنگی و احساساتیِ قالبی متوسل می‌شود. قصد اصلی فیلم نه تنها نشان دادن آثار خشونت خانگی در زمان حال، بلکه تلاش برای درک ریشه‌هاست تا راهی تکرار نشود؛ اما همه‌چیز بیش از حد سطحی ارائه شده و فیلم می‌توانست نیم‌ساعت را کم کند بی‌آنکه درهٔ دراماتیکش لطمه‌ای بخورد. نتیجهٔ نهایی ناامیدکننده است. برای من «It Ends With Us» در مجموع فیلمی عالی بود، هرچند پایان‌بندی‌اش باعث شد نسبت به احساسم نسبت به آن تردید کنم. بازی‌های بلیک لایولی، جاستین بالدونی (فکر می‌کنم کمی شباهت به شخصیتِ رانار از «عصر یخبندان» دارد)، براندون اسکلنار، جنی اسلیت—حتی ایزابل فرر و الکس نوستِدِر—درخشان‌اند. بین لایولی و بالدونی و نیز بین لایولی و اسکلنار شیمی زیادی احساس کردم که تکرار موفقیت در این حوزه قابل توجه است. از نظر ریتم فیلم خوب پیش می‌رود و دیگر عناصر مهم مثل تدوین و موسیقی هم خوب‌اند. اما پایان‌بندی کمی مایوس‌کننده است. فکر می‌کنم در نهایت فیلم تا حدی تعادلش را بازیابی می‌کند و به پایانی نسبتاً مثبت می‌رسد، اما نحوهٔ جمع‌بندی رابطهٔ لیلی و آتلَس کمی مرا نگران کرد. چند صحنهٔ دیگر هم ناخوشایند بود، هرچند ظاهراً عمدی بودند. نکتهٔ خنده‌دار اینکه در سینمایی پرجمعیت که تماشا می‌کردم، احساس می‌کردم تنها مردِ بین جمعیتی از زنان هستم—حالتی شبیه تصویری که ویلی اسمیت در آن سکانس معروف «به‌دنبال خوشبختی» دارد؛ کمی خجالت‌آور اما جالب. فیلم عالی است؛ واقعاً خوشم آمد. برجسته است. «It Ends With Us»، ساختهٔ جاستین بالدونی و بر اساس رمان پرفروش کالین هوور، پیچیدگی‌های عشق و خشونت خانگی را از نگاه لیلی بلوم (بلیک لایولی) روایت می‌کند. فیلم مسیر لیلی را از صاحب گل‌فروشی پرامید تا زنی که با واقعیت‌های دشوار رابطه‌اش با رایل، جراح اعصابِ جذاب اما آزارگر، روبه‌رو می‌شود به تصویر می‌کشد. تجربه‌ام از تماشا تأثیرگذار و در عین حال ناامیدکننده بود. فیلم‌برداری زیباست و لایولی اجرایی ظریف ارائه می‌دهد که کشمکش‌های درونی لیلی را خوب منتقل می‌کند. با این حال، فیلم در ریتم دچار مشکل است و گاهی بیش از حد به ملودرام تکیه می‌کند که از وزن احساسی اثر می‌کاهد. نمایش خشونت خانگی خام و نگران‌کننده است، اما گاهی ظاهراً از لایه‌های عمیق‌تر این نوع آسیب می‌گذرد. اگرچه تلاش فیلم برای پرداختن به موضوعات جدی قابل تحسین است، پایان‌بندی بیش از حد مرتب و جمع‌وجور به نظر می‌رسد و پیامی دربارهٔ بهبود و بخشش باقی می‌گذارد که مرا در تردید گذاشت. در مجموع فیلم از نظر بصری جذاب و تأمل‌برانگیز است، اما در ارائهٔ نتیجهٔ احساسیِ رضایت‌بخش کمی ناکام می‌ماند.