فیلم National Treasure: Book of Secrets 2007

فیلمی شاد و پرهیجان که مملو از همان حماقت‌های متوالی و سبک فیلم‌های ماجراجویی گذشته و حال است. مانند فیلم بسیار موفق اول، این دنباله هم هم‌زمان به همان اندازه که سرگرم‌کننده است، برخی را نیز آزار می‌دهد. ذات فیلم‌های خانوادگیِ پرفروش همین است: بعضی از علاقه‌مندان سینما آنها را به‌عنوان سرگرمی خانوادگی نمی‌پذیرند، در حالی که دیگران با آن همراه می‌شوند و حسابی لذت می‌برند....

فیلمی شاد و پرهیجان که مملو از همان حماقت‌های متوالی و سبک فیلم‌های ماجراجویی گذشته و حال است. مانند فیلم بسیار موفق اول، این دنباله هم هم‌زمان به همان اندازه که سرگرم‌کننده است، برخی را نیز آزار می‌دهد. ذات فیلم‌های خانوادگیِ پرفروش همین است: بعضی از علاقه‌مندان سینما آنها را به‌عنوان سرگرمی خانوادگی نمی‌پذیرند، در حالی که دیگران با آن همراه می‌شوند و حسابی لذت می‌برند. آیا این تقابلِ سلیقه‌های «سطحی» و «فرهنگی» است؟ شاید اگر بخواهید خیلی روشنفکرانه به قضیه نگاه کنید... «گنج ملی: کتاب اسرار» بیش از ۴۵۰ میلیون دلار در گیشه جهانی فروخت. ممکن است موفقیت مالی لزوماً دلیلی بر کیفیت نباشد، اما غیرقابل‌انکار است که این رقم نشان‌دهندهٔ تعداد زیادی تماشاگر راضی است. از روزگاری که آثاری چون گونگا دین، بوگهست و ماجراهای رابین‌هود محبوب بودند، بازار قابل‌توجهی برای فیلم‌های اکشن-ماجراجویی وجود داشته؛ بعضی بهتر، بعضی هوشمندانه‌تر، اما اغلب مطابق الگوی مشخصی که تماشاگران می‌خواهند عمل می‌کنند. سازندگان این دنباله نسخهٔ اول را گرفته و در مقیاسی بزرگ‌تر بازتولید کرده‌اند، در حالی که دقیقاً از همان فرمول پیروی می‌کنند. بنجامین فرانکلین گیتسِ نیکلاس کیج باز هم باید سرنخ‌ها را دنبال کند، اما این‌بار هدف پاک‌کردن نام خانوادگی‌اش است چون گفته می‌شود پدربزرگش در ترور آبراهام لینکلن دست داشته. جاستین بارثا و دیان کروگر دوباره همراه او هستند، جان وویِت زمان بیشتری در صفحه دارد، هلن میرن به‌عنوان مادر جداافتاده وارد می‌شود، اد هریس نقش منفی را ایفا می‌کند و بروس گرینوود در نقش رئیس‌جمهور حضور دارد. حرکات بدلکاری و سکانس‌های میدانی بسیار عظیم‌اند، تله‌ها و سرنخ‌ها پیچیده‌تر شده و تصویربرداریِ (آمیر موکری و جان شوارتزمن) باز هم زیباست. فیلم با ریتمی تند پیش می‌رود، فقط گهگاه برای توضیح پیچیدگی‌های داستانی برای مخاطبان جوان متوقف می‌شود و شوخی‌ها و بازی‌های کمیک بین شخصیت‌های اصلی تقریباً از پیش تعیین‌شده‌اند. آیا فیلم پر از غیرموجه‌نمایی‌ها، تحریف‌های تاریخی و کش دادن باورپذیری است؟ بله — طبیعی است؛ بسیاری از طرفداران ژانر اکشن-ماجراجویی دقیقاً برای فرار به چنین بی‌معنایی‌های پرانرژی‌ای سراغ این آثار می‌روند. آن‌هایی که دنبال تجربه‌های فکری‌اند یا از فیلم‌های خانوادگی آزرده می‌شوند، بهتر است از دیدنش خودداری کنند. امتیاز: ۷.۵/۱۰ خلاصه‌ای کوتاه‌تر: این دنباله عملاً همان داستان نسخهٔ اول را بازمی‌گوید. شاید به خوبی اولی نباشد، اما به همان اندازه لذت‌بخش است؛ بیایید دنبال گنج بگردیم. تنها نکته‌ای که می‌ماند این است که چرا نیکلاس کیج در این فیلم چنین رفتار بلند و پر سر و صدا دارد؟ خلاصهٔ روایت و نقد: در ادامهٔ ماجرای ۲۰۰۴ می‌فهمیم که «میچ» (اد هریس) مدعی‌ست خانوادهٔ گیتس در ترور آبراهام لینکلن دست داشته و ادعایش را با دفترچه‌ای منتسب به جان ویلکس بوث توجیه می‌کند. برای تکذیب این شایعات، بن باید همسر جداشده‌اش آبیگیل (دیان کروگر) و همراهش رایلی (جاستین بارثا) را گرد هم بیاورد تا شهری افسانه‌ای از طلا را پیدا کنند. شاید سرنخی در «کتاب اسرار» رئیس‌جمهور باشد — هرچند حتی معلوم نیست آن کتاب وجود داشته باشد — و برای فهمیدن این موضوع او ابتدا باید رودررو با رئیس‌جمهور روبه‌رو شود، سپس راهی پاریس و بعد به دفتر خصوصی ملکه در کاخ باکینگهام شود و در نهایت از پدر (جان وویِت) و مادر آکادمیکش (هلن میرن) کمک بگیرد تا آبروی خانواده را بازگردانند. در همین حال، میچ بی‌رحمانه دنبالش می‌آید و تلاش می‌کند از بن برای انجام کارهای سخت استفاده کند تا خودش از موقعیت سوءاستفاده کرده و گنج را به چنگ آورد. سبک و ریتم فیلم بسیار شبیه نسخهٔ اول است، اما داستان ضعیف‌تر است و ظرافت‌های عجیب و غریب ماجراجویی به‌قدر قبل سرگرم‌کننده باقی نمی‌مانند. درگیری‌های خانوادگی هر دو زوج کمی بیش از حد است و رایلی اینجا جذابیت کمتری دارد. در مجموع دیدنی است، اما چیز چندان برجسته‌ای ارائه نمی‌دهد.