فیلم Twisters 2024

Twisters دقیقاً همان چیزی است که از یک فیلم فاجعه‌آمیز انتظار می‌رود: تماشای بصری پر از اکشن و آدرنالین، با روایتی قابل‌پیش‌بینی اما مؤثر. دیزی اِدگار-جونز و گِلِن پاول به‌عنوان نقش‌های اصلی برجسته‌اند و کاریزما و شیمی بینشان به شخصیت‌هایی با عمق عاطفی می‌آورد. فیلم‌برداری دن مین دل و موسیقی بنجامین وُلفیش به غوطه‌وری در فضای بلاک‌باستر تابستانی کمک می‌کنند. فیلم چیز تازه‌ای به ژانر اضافه نمی‌کند...

Twisters دقیقاً همان چیزی است که از یک فیلم فاجعه‌آمیز انتظار می‌رود: تماشای بصری پر از اکشن و آدرنالین، با روایتی قابل‌پیش‌بینی اما مؤثر. دیزی اِدگار-جونز و گِلِن پاول به‌عنوان نقش‌های اصلی برجسته‌اند و کاریزما و شیمی بینشان به شخصیت‌هایی با عمق عاطفی می‌آورد. فیلم‌برداری دن مین دل و موسیقی بنجامین وُلفیش به غوطه‌وری در فضای بلاک‌باستر تابستانی کمک می‌کنند. فیلم چیز تازه‌ای به ژانر اضافه نمی‌کند و نیازی هم به آن ندارد؛ هدف اصلی و معتبرش سرگرم‌کردن مخاطبان هدف را برآورده می‌کند و در عین حال به قربانیان بلایای طبیعی احترام می‌گذارد و اهمیت انسان‌دوستی و فداکاری در بحران‌ها را یادآوری می‌کند. رتبه: B- Twisters همانی است که انتظارش را داشتم و از آن لذت بردم. می‌توان گفت اکشن فیلم - اگرچه به‌طور نسبی جزئی - نسبت به نسخهٔ اصلی بهتر شده، اما شخصیت‌ها و بازیگران این بار چندان قوی نیستند. در مجموع، اگر دو فیلم را با هم مقایسه کنیم، به‌نظر می‌رسد در یک سطح قرار می‌گیرند که برای دنباله‌ای چنین وضعیتی مثبت است. با وجود نکات ذکرشده دربارهٔ بازیگران، اجرای دیزی اِدگار-جونز و گلن پاول را دوست داشتم؛ از دید من پاول بهترین اجرا را دارد. البته امیدوارم پاول از این نوع نقشِ کلیشه‌ای «پسر ازخودراضی که در عمل قابل‌اطمینان است» بیرون بیاید، چون کمی خسته‌کننده شده، هرچند من او را بازیگری توانمند می‌دانم. برای صداقت کامل باید بگویم که این دنبالهٔ بسیار دیرشده نسبت به بلاک‌باستر ۱۹۹۶ اصلاً آن‌قدر بد یا شعاری نیست که فکر می‌کردم. به‌عنوان یک فیلم پاپ‌کُرنی تابستانی، آخرین ساختهٔ لی آیزاک چونگ تقریباً تمام آیتم‌های موردانتظار از چنین فیلمی را دارد و از این نظر تا حدی سرگرم‌کننده است—تا یک حد. با این حال، مقدار معقولی از باورپذیری را در هنگام تماشای این داستان اغلب مسخره و گاه نامحتمل باید کنار بگذارید. همان‌طور که انتظار می‌رود، گردبادها ستارگان واقعی فیلم هستند (و حق دارند)، در حالی که شخصیت‌های کلیشه‌ای و یک‌بعدی و روایت اغلب دست‌وپاگیر و غیرمحتمل نقشِ پشتی را برای جلوه‌های طوفانی ایفا می‌کنند. این به این معنا نیست که دیگر عناصر کاملاً نادیده گرفته شده‌اند، اما پیش‌بینی‌پذیری و کمبود خیال‌پردازی مانع شده‌اند تا فیلم به چیزی واقعاً متفاوت از نسخهٔ قبلی تبدیل شود. این کمبود نوآوری به‌ویژه در مورد «تایلر اوئنز» (گلن پاول) آشکار است؛ شخصیتی که با شخصیتِ پر از تستوسترونش بیشتر شبیه یک بی‌ملاحظهٔ ساده‌دل به‌نظر می‌رسد تا کسی که واقعاً دانشی پیشرفته در هواشناسی دارد. با این حال، اگر قرار بود فیلم از این ویژگی‌ها استفاده کند شاید بهتر بود با تأکید بیشتر آن را به سمت نمایشی کمپ‌گون حرکت دهد تا اینکه بی‌فایده تلاش کند خیلی جدی گرفته شود. به‌هرحال، Twisters آن فاجعه‌ای که می‌توانست باشد نیست، اما به‌عنوان فیلم فاجعه‌ای می‌توانست با کم‌تر بودن پیش‌بینی‌پذیری، کلیشه‌ها و با خلاقیت بیشتر بهتر شود. یک تراژدی کیت (دیزی اِدگار-جونز)، هواشناس، را به دفتر بازمی‌گرداند؛ جایی که روزها را به رصد رویدادهای جوی و هشدار دربارهٔ احتمال ایجاد گردبادها می‌گذراند. یکی از همکاران سابق او، جاوی (آنتونی راموس)، با فناوری نظامی‌مانندی می‌آید که می‌تواند پدیده را به‌صورت سه‌بعدی نقشه‌برداری کند و این کار باعث می‌شود او بار دیگر به میادین برگردد. آنجا او با تایلر (گلن پاول) آشنا می‌شود—کسی که «مهارکنندهٔ گردباد» است و با شجاعت تا نزدیک‌ترین حد ممکن رانندگی می‌کند تا تصاویر هیجان‌انگیزی برای کانال پردرآمد یوتیوبش بگیرد. هدف‌های کیت بیشتر انسان‌دوستانه است؛ او می‌خواهد گردبادها را نقشه‌برداری کند تا برنامه‌ای برای بذرپاشی با پلیمرهای فوق‌جاذب توسعه دهد که شاید بتوانند آن‌ها را متوقف کنند. رقابت ملایمی بین این دو شکل می‌گیرد، اما وقتی متوجه می‌شوند یکی از حامیان‌شان درواقع به‌خاطر ارزش ارزان‌فروش املاک بعد از خرابی‌ها وارد ماجرا شده، مسیر داستان بیش‌ازپیش قابل‌پیش‌بینی می‌شود. این موضوع محدودیت‌های پاول را به‌عنوان بازیگر نشان می‌دهد؛ او پسرِ روِ‌همسایهٔ جذابی است اما در اینجا بازی‌اش تا حدی خشک و بی‌روح است. اجرای اِدگار-جونز هم چندان بهتر نیست و فیلم‌نامه نمی‌داند می‌خواهد بین یک ماجراجویی اکشن و یک عشق‌قصهٔ احساسی همراه با اخلاق‌نمایی انتخاب کند. به‌نفع فیلم باید گفت تلاش‌هایی برای آوردن علم به داستان شده و جلوه‌های بصری واقعاً هیجان‌انگیزند؛ این نیروهای شگفت‌انگیز طبیعت هرچند تلاش‌های انسان را درهم می‌ریزند. فیلم کمی بلند است، اما اگر بتوانید از لحاظ بصری در پردهٔ بزرگ از آن لذت ببرید، کاملاً تماشا شدنی است—فقط کمی ناامیدکننده. آیا می‌دانستید این فیلم بازیگری متنوع دارد و یک قهرمان زن قدرتمند؟ من که نمی‌دانستم... یعنی تا وقتی همسرم به من نگفت، بعد از تماشای فیلم در سینما حتی متوجهش نشده بودم. بگذریم... من در اصل نمی‌خواستم Twisters را ببینم. واقعاً چشم غره رفتم—تا اینکه کارگردان گفت قرار نیست دربارهٔ تغییر اقلیم باشد. این حرف واقعاً مرا امیدوار کرد؛ یعنی فکر کردم فقط قرار است فیلمی دربارهٔ گردبادها باشد. پس تصمیم گرفتم امتحانش کنم و… واقعاً فقط فیلمی دربارهٔ گردبادها بود. واقعاً. شبیه اولی است؛ و راستش، اولین نسخه را هم به‌خاطر داستان ندیدید، دیدید چون می‌خواستید ببینید گردبادها چه‌‌قدر چیزها را ویران می‌کنند—و دقیقاً همین را این فیلم هم ارائه می‌دهد. آیا موعظهٔ سیاسی هست؟ نه. آیا موعظه دربارهٔ تغییر اقلیم هست؟ نه. آیا موعظه دربارهٔ هم‌جنس‌گرایی هست؟ نه. دربارهٔ تنوع؟ نه. دربارهٔ فمینیسم؟ نه. می‌گوید همهٔ سفیدپوستان بد هستند؟ نه. همهٔ مردان بدند؟ نه. مسیحیت بد است؟ نه. شروری که قرار است دونالد ترامپ باشد؟ نه. وای... فقط وای. وای وای وای. از سال ۲۰۱۶ به این طرف فیلمی ندیده‌ام که این‌قدر «چک‌باکس‌ها» را علامت نزند. هیچ‌چیز سیاسی نمی‌گوید. این فیلم دربارهٔ گردبادهاست و همین کافی است. واقعاً سرگرم‌کننده است. برایم همهٔ چیزهایی را که از فیلم می‌خواهم داشت: سرگرمی و لذت. همین دو چیز را خواستم و به‌دستم رسید. ممنون؛ حالا فیلم‌های بیشتری بسازید که واقعاً مردم را سرگرم کنند. کمتر موعظه، بیشتر سرگرمی! فرار از واقعیت و تفریح می‌خواهیم! برداشتی از مضحک‌ترین حد ممکن: «Twisters» در ارائهٔ داستانی درخورِ اندازهٔ صحنه‌های بزرگش ناکام می‌ماند. کارگردانی لی آیزاک چونگ بیننده را در بین یک «شیوع» بی‌وقفهٔ گردبادها غرق می‌کند و این زمینه برای دنباله‌ای ناتمام فراهم می‌کند که آن‌قدر احمقانه است که باورپذیری را به چالش می‌کشد. کیت، شکارچی سابق طوفان (دیزی اِدگار-جونز)، از برخوردی مرگبار با گردبادی در دوران دانشجویی در اکلاهما رنج می‌برد و سال‌ها بعد با حس گناه بازماندگی زندگی می‌کند. حال او در نیویورک ساکن است اما دوستش جاوی او را با وعدهٔ آزمایش یک سیستم نوآورانهٔ ردیابی و نقشه‌برداری طوفان به میادین بازمی‌گرداند. این دو علمی با تایلر، شکارچی طوفان بی‌بندوبار و ستارهٔ شبکه‌های اجتماعی (گلن پاول) مواجه می‌شوند؛ کسی که ظاهراً بیشتر نگران گرفتن لایک و بازدید است تا کمک واقعی. اما با تشدید فصل طوفان، موج ترسناکی از گردبادهای کشنده به وقوع می‌پیوندد که جز ویرانی چیزی به‌جا نمی‌گذارند. در میان این‌ها، کیت و تایلر برای ثبت اولین تصاویر هر قیف با دلایل کاملاً متفاوت رقابت می‌کنند. همه‌چیز خیلی احمقانه است. هیچ دلیلی وجود ندارد که این آدم‌ها برای رسیدن زودتر به گردباد با هم مسابقه بگذارند، اما چونگ سعی می‌کند با قرار دادن آن‌ها در مقابل هم، حس فوریت و درام ایجاد کند. فرمولِ «دیدن گردباد، دنبال کردن گردباد، تکرار» شاید هیجان‌های گذرا بدهد، اما سریع خسته‌کننده می‌شود. انسان‌ها چه‌قدر می‌توانند در برابر نیروهای کُشندهٔ طبیعت مقاومت کنند؟ صحنه‌های مضحکی هم هست، مثل شلیک آتش‌بازی به داخل قیف گردباد فقط برای دیدن اینکه چه می‌شود. بخش عمدهٔ فیلم بین حملات نمایشی گردباد و نگاه‌های عاشقانهٔ پاول به دوربین تقسیم شده—بله، می‌فهمیم: او خوش‌تیپ است! جذابیت ظاهری او شاید برای تماشاگران کفایت کند، اما حتی آن هم فیلم را نجات نمی‌دهد. علم فیلم خنده‌دار است؛ گردبادها تقریباً به‌صورت نیروبخش هوشمندی نشان داده می‌شوند که در ثانیه‌ای ساختمان‌ها را آوار می‌کند و آدم‌ها را به هوا می‌کشد، اما به‌طوری عجیب کلاه‌ها را نگه می‌دارد. جلوه‌های ویژه و به‌ویژه طراحی صدا تحسین‌برانگیزند و تجربه‌ای لمسی از خشم طوفان‌ها خلق می‌کنند. سکانس‌های اکشن ممکن است از نظر بصری چشم‌گیر باشند، اما از نوآوری و تأثیر لازم برای ماندگار شدن برخوردار نیستند. دیدن خانه‌ها و زندگی‌هایی که ویران می‌شوند واقعاً سرگرم‌کننده است؟ طرفداران فیلم‌های فاجعه‌ای شاید موارد بیشتری برای لذت‌بردن در Twisters پیدا کنند تا من؛ من این فیلم را بزرگ، پرصدا و احمقانه یافتم. این ویژگی‌ها می‌توانند رضایت‌بخش باشند اگر خوب اجرا شوند و داستانی قوی در هستهٔ فیلم وجود داشته باشد؛ اما این فیلم چنین نیست—سنگین بر روی بی‌فکری و سبک در بخش لذت. من این فیلم را دوست نداشتم. خسته‌کننده و طولانی بود. پر از آدم‌های احمق که جیغ می‌زدند. خیلی سر و صدا. خیلی آشغال. خیلی کم هیجان. دوست داشتم که چقدر متوجهٔ زندگی در دشت‌ها شده بود؛ فقط عده‌ای آدم روستایی ساده: با وانت رانندگی، رفتن به رِدو، بازی بیسبال، تحمل فقر و از دست دادن املاک. یِهاو. فکر کنم باید فیلم قدیمی را دوباره ببینم چون یادم نمی‌آید آن هم تا این حد مسخره بود یا نه. می‌دانم دو نسخه وجود دارد؛ یکی با بیل پکسون که فکر می‌کنم یادم هست و یکی قدیمی‌تر با کریسپین گلاور که از وجودش خبر نداشتم. پس مشکل این فیلم چیست؟ خوب، جز کشتنیران کیِرنان شیپکا در پانزده دقیقهٔ اول، تقریباً همه‌چیز—البته کمی اغراق می‌کنم—من فکر می‌کردم دارم فیلم فاجعه‌ای می‌بینم اما در عوض فیلمی عجیب‌وغریب ترکیبی از عاشقانه دیدم. اسپویل کوچک: 1. جاوی به‌گونه‌ای نوشته شده که ناخواسته نقش ضدقهرمان را دارد و این احمقانه است. مسئلهٔ بین جاوی و کیت هم هرگز واقعاً بررسی نمی‌شود. هر دو دوست‌هایشان را از دست داده‌اند اما در صحنه‌ای که جاوی بر سر کیت فریاد می‌زند، سخت است که طرف جاوی را نگیری؛ درحالی‌که فیلم می‌خواهد طرف کیت را بگیریم چون داستان حول او می‌چرخد. جاوی تقریباً در فیلم حضور کمی دارد. صحنه‌ای که بعداً بین تایلر و کیت رخ می‌دهد باید در اصل بین جاوی و کیت می‌بود—بدون بخش عاشقانه چون لازم نیست همه‌چیز تبدیل به عشق شود. 2. آن‌ها در نمایش «تایلرِ بی‌پروا» در صحنه‌های اول زیاده‌روی کردند؛ صحنه‌هایی که تایلر و کیت را از جاده می‌رانَد برای خنده بازی شده‌اند. هیچ‌کس بعدها به آن اشاره نمی‌کند و جاوی هم همان کار را در صحنهٔ پایانی تکرار می‌کند. این افراد باید بزرگسالان عاقل‌تری به‌نظر برسند. 3. به‌جز «اسکاتِ مینی‌باس»، تیم متخصص جاوی شخصیت و پیشرفت کمی دارند و زمان نمایش کمتری نسبت به گروه شلختهٔ تایلر می‌گیرند. قرار است گروه تایلر جالب جلوه کنند چون «اوها، آن‌ها واقعاً چیزی بلدند!» در حالی‌که ما هرگز تیمی را که احتمالاً با دانش ترکیبی‌شان شگفت‌زده‌مان می‌کرد، نمی‌شناسیم. 4. بزرگ‌ترین مشکل من در این فیلم گروه‌های «مخالف» است. جاوی ادعا می‌کند برای علم کار می‌کند تا بهتر گردبادها را بفهمیم و به مردم کمک کنیم، و تایلر هم می‌گوید با شهرت در شبکه‌های اجتماعی، فروش کالا و توزیع غذا قصد کمک دارد. هر دو هدف مشابهی دارند و روش‌ها و فناوری‌های مختلف آن‌ها می‌توانست مکمل هم باشد؛ پس چرا این خصومت بی‌مورد، مخصوصاً از سوی گروه تایلر، که صادقانه بگوییم واقعاً کار خاصی انجام نمی‌دهند؟ تایلر در مقطعی از یک سوپرکامپیوتر نام می‌برد و آدم می‌پرسد این دسترسی تا حالا برای چه استفاده شده؟ اگر این دو با هم کار کرده بودند، شاید می‌توانستند پیش از رویدادهای فیلم، یک گردباد را اسکن کنند. و حالا بخش جالبِ «نقد» من: آن جمله‌های معروفِ «آیا موعظهٔ سیاسی هست؟ نه...» را چه‌طور تفسير می‌کنید؟ مادرِ کیت وقتی از بدتر شدن هوا حرف می‌زند، منظورش چه بود؟ متعصبان به‌طرز مضحکی ساده‌اند! بعضی‌ها می‌گویند آمده‌اند تا گردبادها را تماشا کنند اما ظاهراً همهٔ رنگین‌پوستان و زنان حاضر در صفحه را ندیده‌اند در حالی‌که آن‌ها بخش عمده‌ای از زمان فیلم را تشکیل می‌دهند. این افراد هرگز با هم سازگار نیستند، مگر نه؟ من آمده بودم یک فیلم فاجعه‌ای ببینم و چیزی که از سالن بیرون آمدم این بود که باید دوباره «The Day After Tomorrow» (۲۰۰۴) را می‌دیدم چون دست‌کم آن فیلم درام انسانی قانع‌کننده‌ای داشت. نکتهٔ بامزه این است که اگر نظرات جدید دربارهٔ آن فیلم قدیمی بیل پکسون را بخوانید، چندین نفر شاکی‌اند که فیلم جدید «ووک» است و ایدئولوژی‌عامدانه القا می‌کند؛ پس یا آن‌ها دارند طعنه می‌زنند یا واقعاً بی‌ربط‌اند. مثل تایلر، من هم دقیقاً نمی‌دانم. فیلم خوب بود. خوشبختانه بدون پروپاگاندای سیاسی. صحنه‌های جنسیِ غیرضروری هم نداشت. از فیلم لذت بردم؛ نسبتاً قابل‌قبول بود.